Horyzonty Misyjne - Potrzebna transfuzja miłości

Niezmiernie mi trudno dokonać wyboru spośród tysiąca myśli i emocji, które są nadal tak we mnie żywe, by napisać w kilku słowach o doświadczeniu Afryki, którą pokochałam. Zatrzymuję głęboko w sercu doświadczenie spotkań z ludźmi.

Każde wyjście do przedszkola czy do szkoły, którymi opiekują się nasze siostry, każde wyjście do misji łączyło się ze spotkaniem z dziesiątkami dzieciaków, które „przyklejały się" do mnie, szukając w fizycznej bliskości zrozumienia, czułości, miłości. Wiele z nich to sieroty.

Przed każdą siostrą misjonarką i misjonarzem staje wezwanie do rodzicielskiej troski o te dzieci.
Wielokrotnie byłam świadkiem, jak przychodziły, prosząc o pomoc w zakupie butów, pokazując swoje stare, dziurawe „japonki" - bo w takich tu najczęściej chodzą, jako że są najtańsze - czy o zakup mundurków do szkoły lub o coś do zjedzenia (najczęściej bonbons, czyli cukierki, za którymi tęsknią... ...nieustannie, gdyż jeśli ich nie otrzymają od sióstr czy księży, rzadko dostają je w domu). Do tego dochodzą codzienne trudne decyzje, jak i komu pomóc finansowo, a proszących jest naprawdę dużo.
Szczególnym dylematem dla misjonarzy jest zawsze prośba o wsparcie w leczeniu bądź zakupie leków, gdyż ich możliwości finansowe są też ograniczone. Dlatego spotkania z chorymi były dla mnie najmocniejszymi doświadczeniami w Kamerunie.

Choćby to z Thierry, 6-letnim chłopcem i z 18-letnią Deborą. W spotkaniu z nimi doświadczyłam cierpienia i zmieszania. Już pierwsze spojrzenie na nich pokazało mi, że niewiele jest w nich życia, choć wielkie jego pragnienie. Czułam to poprzez ich serdeczny uścisk, łzy w oczach i milczenie, które staje się krzykiem: „Chcę żyć, pomóż mi!".
I moja świadomość, że jedyne, co mogę dla nich uczynić, to pomoc w leczeniu, aby wzmocnić ich nadzieję.

Dzięki uczestnictwu w święcie patronalnym szkoły oraz w Święcie Młodych, obchodzonym 11 lutego, które jest narodowym świętem w Kamerunie, kilkakrotnie mogłam być obecna w świetlicy parafialnej i podziwiać brawurę młodych Kameruńczyków w wypowiadaniu siebie w tańcu, śpiewie i poezji. Pozostaną moim „bogactwem" ich roześmiane buzie i radość życia, pomimo że żołądek odczuwa głód i tak wiele im brakuje do szczęścia w potocznym rozumieniu słowa.

Wróciłam do Europy, aby mówić w imieniu Thierry, Debory, Brendy, Lindy i wszystkich innych dzieci i ludzi dorosłych, których spotkałam. Mówić, że Afryka potrzebuje transfuzji miłości. Jestem przekonana, że każdy z nas jest zdolny, aby jej dokonywać.

S. M. Bożena Olszewska, pallotynka Zdjęcia z archiwum Sióstr Pallotynek

Wstecz