Strona główna arrow Rok 2000 arrow Nr 10 (1/2000) arrow Św. Wincenty Pallotti i Jego dzieło
Św. Wincenty Pallotti i Jego dzieło Drukuj Poleć znajomemu

W roku Wielkiego Jubileuszu przypada 150 rocznica śmierci św. Wincentego Pallottiego i 50 rocznica jego beatyfikacji, toteż przypominamy Państwu postać tego wielkiego świętego.

Święty Wincenty Pallotti urodził się 21 kwietnia 1795 roku w Rzymie. Był trzecim dzieckiem w katolickiej rodzinie Piotra Pawła Pallottiego i Marii Magdaleny de Rossi. Z powodu słabego stanu zdrowia otrzymał chrzest już następnego dnia.

Piotr Pallotti, z czasem został właścicielem trzech sklepów spożywczych. Zawsze serdeczny, przystępny, dobroduszny. Dobra sytuacja materialna rodziny Pallottich pozwalała, aby matka Wincentego mogła całkowicie oddać się wychowywaniu dzieci. Wydała ich na świat dziesięcioro, z czego aż sześcioro zmarło przedwcześnie. Wychowywała je z wielką miłością i starannością. Wincenty wyrastał w domu, gdzie na pierwszym miejscu była codzienna Eucharystia i modlitwa, a rodzice prześcigali się w gorliwości chrześcijańskiej. To oni rozbudzali w dzieciach...

... miłość do Boga i bliźnich. W przyszłości święty wypowie słowa: „Bóg dał mi wspaniałych Rodziców." Tak więc od najmłodszych lat miał zapewnione wzorowe warunki do rozwoju duchowego i intelektualnego. Jako mały chłopiec wyróżniał się wyjątkową dobrocią, pokorą, czułością serca i uprzejmością. „Od lat dziecięcych wzdrygał się wobec każdej obrazy wyrządzonej Bogu."

Edukację rozpoczął, choć nie była obowiązkowa w tamtych czasach, w miejscowej szkółce, a następnie kontynuował w szkole Ojców Pijarów. W tym czasie przystąpił do sakramentów świętych. Już wtedy poważnie myślał o kapłaństwie. Wybrał sobie zakon Ojców Kapucynów, ale ze względu na słaby stan zdrowia został księdzem diecezjalnym. Jak się później okazało, to Bóg pokierował go w ten sposób, aby mógł przez niego stworzyć wielkie dzieło. Bardzo dobre postępy w nauce zdecydowały o przeniesieniu Wincentego do Kolegium Rzymskiego, gdzie rozwijał swoje zainteresowania, związane z dalszą drogą życia. Po ukończeniu kolegium Pallotti przywdział sutannę, a okres swego kształcenia intelektualnego zakończył podwójnym doktoratem, z filozofii i teologii. 16 maja 1818 roku nasz święty Założyciel otrzymał święcenia kapłańskie w Bazylice św. Jana na Lateranie.

Czasy, w których przyszło żyć świętemu nie były łatwe. Burzliwe zmiany w państwie kościelnym, próby laicyzacji, najazdy Napoleona, przed którymi musieli uciekać kolejni papieże, osłabienie wiary i aktywności katolików w Kościele - to rzeczywistość, któą oglądał Wincenty od najmłodszych lat. Swoją pracę kapłańską rozpoczął od troski o „rozbrykaną młodzież." Organizował dla niej popołudniowe warsztaty. W ten sposób, zamiast bezczynnie tracić czas na ulicy, przygotowywali się do zawodu. Przed południem wykładał teologię na uniwersytecie i udzielał korepetycji.

Poprzez swoją aktywność stawał się coraz bardziej znanym i cenionym apostołem Rzymu. Był znany z odważnych, publicznych wystąpień w najbardziej ruchliwych punktach miasta. Umiejętność docierania do słuchaczy uczyniła naszego świętego poszukiwanym rekolekcjonistą, kierownikiem duchowym i spowiednikiem. W ten sposób został dodatkowo ojcem duchownym w Wyższym Seminarium Duchownym, kapelanem szpitalnym i wojskowym, a nawet spowiednikiem Ojca Świętego. W służbie Bogu, Nieskończonej Miłości - jak często mówił Wincenty Pallotti - byt niewyczerpany. Wciąż posuwał się dalej. Nie wystarczało mu to, co już zrobił, dlatego pod natchnieniem Ducha Świętego w 1835 roku postanowił założyć dzieło, które włączałoby w misję apostolską ludzi świeckich, których powołanie do apostolstwa wynika z przynależności każdego na równych prawach do Kościoła Świętego. Tą myślą Pallotti wyprzedzał swoją epokę.

W dzisiejszych czasach jest to podstawowe zadanie Pallotynów, podobnie jak odczytywanie potrzeb czasu. 4 kwietnia 1835 roku Pallotti założył Zjednoczenie Apostolstwa Katolickiego, gromadząc wokół siebie grupę księży i świeckich osób z zadaniem koordynowania duchowej i materialnej pomocy dla bliźnich. W późniejszym czasie napisał jego regułę. Dzieło bardzo szybko zyskało uznanie i przyciągnęło do siebie wielu wiernych.

Jedną z pierwszych inicjatyw ZAK było utworzenie domu dla osieroconych dziewcząt w 1838 roku. Członkowie Zjednoczenia, pełni heroizmu pomagali tysiącom ludzi w czasie epidemii cholery. W 1846 roku Dzieło Pallottiego otrzymało od papieża Grzegorza XVI mały kościół p.w. Świętego Zbawiciela na Fali. Zamieszkiwali tam księża, którzy tworzyli część centralną Zjednoczenia Stowarzyszenie Apostolstwa Katolickiego. Po niedługim czasie świątynia ta zmieniła swój wygląd. Remont i liczne inicjatywy podejmowane przez ZAK, sprawiły, że opuszczony kościół stał się miejscem tętniącym modlitwą i centrum koordynacji prac coraz to większego Dzieła.

Wykonawszy wolę Bożą Wincenty odszedł z tego świata 22 stycznia 1850 roku. Jego śmiertelne szczątki złożono pod głównym ołtarzem kościoła Świętego Zbawiciela na Fali. W sto lat po jego śmierci, 22 stycznia 1950 roku, Pius XII beatyfikował Wincentego Pallottiego, natomiast 22 stycznia 1963 r. papież Jan XXIII ogłosił go świętym.

Oprac. Klerycy WSD Księży Pallotynów w Ołtarzewie
Zdjęcie: archiwum