Drodzy Czytelnicy! Drukuj Poleć znajomemu
„Życie jest talentem powierzonym nam, aby go przekształcać, pomnażać i czynić darem dla innych” (Jan Paweł II)

Jeżeli człowiek przeżywa swe życie w perspektywie wiary, to w naturalny sposób kieruje je na drogę apostolstwa misyjnego, gdyż wierzyć w Chrystusa oznacza głosić Ewangelię – Dobrą Nowinę – wszystkim ludziom. Do istoty Kościoła – jako wspólnoty wierzących w Chrystusa – należy niesienie posłannictwa: „Jak Ojciec mnie posłał, tak i Ja was posyłam”” (J 20,21).

Saint-Exupéry napisał kiedyś: „To, czego najbardziej nienawidzę – to smutna wola niezaangażowanego obserwatora. Nie należy przyglądać się, lecz być świadkiem podnoszącym odpowiedzialność. Człowiek bez wyrażonej w czynie odpowiedzialności nie liczy się”.
Jest to zasada, którą winni kierować się w swoim życiu wszyscy chrześcijanie. Życie... ... uczniów Chrystusa winno być bez reszty oddane dawaniu świadectwa Dobrej Nowinie. Oznacza to dzielenie się prawdą, że Jezus Chrystus, jedyny Zbawiciel człowieka, jest objawieniem miłości Boga, rodzącym w człowieku nową wrażliwość i otwierającym go na pełne odczytanie godności dziecka Bożego.

Rok 1973 pozostanie ważnym dla Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego (Księży Pallotynów) w Polsce. Wówczas pierwsi w okresie powojennym polscy pallotyni rozpoczęli pracę misyjną w Afryce, w Rwandzie. Inna grupa misjonarzy wyjechała wówczas do Brazylii.

W tym roku mija 25 lat ich misyjnego posługiwania w tych krajach. O pracy misjonarzy w Rwandzie, problemach Kościoła w tym kraju, jego bolesnych wojennych doświadczeniach pisze w tym numerze ks. Andrzej Chełkowski. Ponadto znajdziecie Państwo świadectwo misjonarza pracującego w Zairze, wywiad z misjonarzem na temat sytuacji Kościoła w Korei Południowej i obecności w nim polskich pallotynów. Całości dopełniają artykuły ukazujące dzieło misyjne Sióstr Pallotynek i zaangażowanie Kościoła w Portugalii na rzecz szerzenia kultu Bożego Miłosierdzia.

Drodzy Czytelnicy!
W liturgii Kościoła przeżywamy obecnie zbawcze wydarzenia Chrystusowej Śmierci i Zmartwychwstania. W tajemnicy tej odkrywamy najpełniej sens powszechnego powołania do zbawienia. Chrystus pragnie, by owoce Jego Śmierci i Zmartwychwstania stały się udziałem wszystkich ludzi. Jego Zmartwychwstanie zapewnia nas, że On jest pośród nas obecny.

„Niech radość zmartwychwstałego Chrystusa będzie z Wami. Dobry Bóg dał nam samego siebie po to, by radość mogła zagościć w głębi naszych dusz.
Nie mówmy ludziom o trudnościach życia – bądźmy po prostu szczęśliwi z Chrystusem. Bądźmy odblaskiem Bożej miłości.” (Matka Teresa z Kalkuty).

Ks. Henryk Walczak SAC