Do Was wszystkich, którzy całą duszą pragniecie oddawać chwałę Bogu i troszczyć się o zbawienie ludzi, do Was wszystkich kieruję to moje posłanie.

Mając przed oczyma aktualny stan świata, nawet mimo dostrzegalnego w nim zła i przeciwności, zauważa się wielkie pragnienie Boga.
Czas jest stosowny, a serce dzisiejszego człowieka jest gotowe na przyjęcie i rozwijanie daru wiary: Podnieście oczy i popatrzcie na pola, jak bieleją na żniwo, lecz ciągle brakuje żniwiarzy! Żniwo wprawdzie wielki, ale robotników mało!

Jezus Chrystus wskazuje nam na dwojaką możliwość troski o żniwiarzy. Pierwsza to żarliwa modlitwa: Proście Pana żniwa, aby wyprawił robotników na swoje żniwo! Druga to życie w miłości: Kto przyjmuje proroka, jako proroka, nagrodę proroka otrzyma. Kto przyjmuje...

... sprawiedliwego, jako sprawiedliwego, nagrodę sprawiedliwego otrzyma. Nie ma żadnej wątpliwości co do skuteczności modlitwy. Równie pewną rzeczą jest to, że w oczach Boga taką samą wartość mają apostolskie wysiłki proroka czy apostoła, jak człowieka, który ich przyjmuje i wspiera.

Z tej racji, wezwanie do budzenia u wszystkich wiernych świadomości ich apostolskiego powołania jest naglącym zadaniem również w naszych czasach. Odpowiedź na to wezwanie wyraża się we wspólnej modlitwie, życiu duchem braterskiej miłości, angażowaniu się w dzieło ewangelizacji, jak też w zapraszaniu wszystkich ludzi dobrej woli do czynienia tego samego, aby wspólnie budować Królestwo Bo-że i prowadzić wszystkich ludzi do jedności w wierze Chrystusowej. Rozum i doświadczenie uczą, że dobro spełniane w pojedynkę jest ograniczone, niepełne i krótkotrwałe, i że nawet najszlachetniejsze wysiłki jednostek nie mogą przynieść wielkiego owocu, jeśli nie są zespolone i skierowane do wspólnego celu. Dlatego też powstało Zjednoczenie Apostolstwa Katolickiego.

Wam, którzy tworzycie Zjednoczenie Apostolstwa Katolickiego, powierzone są zatem na nowo zadania umacniania, przekazywania i rozpowszechniania wiary w Boga. Miłość Chrystusa przynagla do wypełnienia tych zadań, a przykład Maryi, Królowej Apostołów, jest gorącą zachętą.

Wam, którzy jesteście Zjednoczeniem Apostolstwa Katolickiego, zlecone jest posłannictwo jednoczenia i koordynowania działalności ewangelizacyjnej poprzez modlitwę i dzieła miłości. Posłannictwo to obejmuje nie tylko członków Zjednoczenia, ale także tych wszystkich, którzy w jakikolwiek sposób chcą współpracować w realizacji tej wielkiej misji.

W tym apostolskim posłannictwie mogą i powinni uczestniczyć wszyscy: mężczyźni i kobiety, młodzi i dorośli, kapłani, zakonnicy i wierni świeccy. Nie istnieją przeszkody natury ekonomicznej, społecznej, kulturowej, zawodowej czy też zdrowotnej, które uniemożliwiałyby komukolwiek udział w tym dziele. A ponieważ wszystkich ożywia jeden wspólny cel, każdy powinien czuć się wezwanym do uczestnictwa w ewangelizacji świata.

Czyż jest coś ważniejsze niż modlitwa, praca i troska o zbawienie innych oraz swoje własne?
Odpowiedź na to pytanie znajdujemy w samym Jezusie Chrystusie, którego Ojciec posłał na ziemię, aby wszystkich ludzi uczynić umiłowanymi dziećmi Bożymi. Jezus był tak przeniknięty tym pragnieniem, że stało się ono jedynym pokarmem Jego Serca: z niestrudzonym zapałem przemierzał miasta i wsie, głosił wszystkim Królestwo Boże i szukał ludzi potrzebujących pojednania. Pragnienie to zaprowadziło GO aż na Krzyż. Taką samą misję Chrystus przekazał swoim uczniom. Czyż to pragnienie Jezusa może być dla nas sprawą obojętną?

Również Maryja w pełni uczestniczyła w misji swego Syna, angażując w to całe swe matczyne serce. Ona, w czasie życia ziemskiego, podobnego do innych, pełnego trosk rodzinnych i pracy, jednoczyła się zawsze najściślej ze swoim Synem i współuczestniczyła w całkiem szczególny sposób w dziele Zbawiciela.

Każdy zatem, może realizować swoje uczestnictwo w misji zbawczej na różne sposoby: przez modlitwę, przez świadectwo życia i zaangażowanie społeczne, przez bezpośrednią działalność misyjną i posługę kapłańską, przez zaangażowanie w formację i w różne struktury organizacyjne, a także przez pomoc materialną, konieczną do utrzymania tych, którzy pracują w dziele ewangelizacji. Podejmując te zadania, każdy ma zabiegać o swoje własne zbawienie i pomagać ludziom, aby Boga poznawali, kochali i Jemu służyli. Jest to bowiem rzecz dobra i miła w oczach Zbawiciela naszego, Boga, który pragnie, by wszyscy ludzie zostali zbawieni i doszli do poznania prawdy.

Również dzisiaj, Wy wszyscy, jesteście wezwani do uczestnictwa w samej misji Chrystusa. Jesteście wezwani do angażowania się w dzieło nowej ewangelizacji, do troski o dobro materialne i duchowe bliźnich, do budowania Kościoła i przenikania społeczeństwa duchem chrześcijańskim. Jesteście wezwani także do angażowania się w sprawy tego świata, aby dzisiaj być znakiem nadziei dla ludzi oraz zapowiedzią tej ziemi i tych niebios, w których wraz z miłością Bożą, panować będzie Jego pokój i sprawiedliwość.

Vincenzo Pallotti

W roku1835 ks. Wincenty Pallotti zwrócił się do katolickiego społeczeństwa Rzymu z odezwą zapraszającą do wstąpienia w szeregi członków Zjednoczenia Apostolstwa Katolickiego. Ks. Wincentego Pallottiego poruszały głęboko słowa św. Pawła: Bóg pragnie, by wszyscy ludzie zostali zbawieni i doszli do poznania prawdy (1 Tm 2,4). 9 stycznia 1835 r., po odprawieniu Mszy św., ks. Pallotti doznał Bożego światła, które upewniło go, że Bóg chce, aby powstało nowe dzieło w Kościele, dzieło Zjednoczenia Apostolstwa Katolickiego. Zamysł Boży został urzeczywistniony. Zjednoczenie Apostolstwa Katolickiego zostało zatwierdzone 4 kwietnia 1835 r. przez Kardynała Wikariusza Karola Odescalckiego, a następnie osobnym pismem papieża Grzegorza XVI, podpisanym 11 lipca tegoż roku.
W dwusetną rocznicę urodzin św. Wincentego Pallottiego (1995 r.) rodzina pallotyńska przygotowała przesłanie opracowane na podstawie wezwania z maja 1835 r. Tekst ten przypominamy w przededniu, 150 rocznicy śmierci, przypadającej w roku 2000, z myślą , że Czytelnik odczyta to wezwanie bardzo osobiście. Skierowane jest ono bowiem do każdego z osobna.

Ks. Bogusław Szpakowski SAC