Strona główna arrow Rok 2002 arrow Nr 21 (4/2002) arrow Bądźcie świadkami miłosierdzia
Bądźcie świadkami miłosierdzia Drukuj Poleć znajomemu

„Przygotujesz świat na ostateczne przyjście Moje”- te słowa Pan Jezus skierował do św. siostry Faustyny – „Będziesz wypraszać z towarzyszkami swymi miłosierdzie dla siebie i świata”.

Św. s. Faustyna przekazała, że to wielkie dzieło miłosierdzia mają podjąć różne zgromadzenia i osoby świeckie, by „czynem przypominać miłosierdzie Boże, czyniąc miłosierdzie jedni drugim”.
Wśród tych, którzy podjęli się aktywnego udziału w tym dziele Kościoła są Księża Pallotyni. Między innymi prowadzą sanktuaria Miłosierdzia Bożego w Częstochowie i Ożarowie Mazowieckim, a także wydają kwartalnik „Apostoł Miłosierdzia Bożego”, który ma swoje odpowiedniki w innych krajach: Francja, Portugalia, Słowacja, Brazylia, Kolumbia. Wydają go pracujący tam pallotyni jako jedną z możliwości formowania ludzi w duchu zrozumienia miłosierdzia Bożego.

Księża Pallotyni, pracujący w krajach misyjnych niosą posłanie miłosierdzia Bożego wśród ludzi żyjących w bardzo różnych, częstokroć niesamowicie trudnych warunkach: z daleka od Boga, w ogromnej biedzie, często tam, gdzie pogubiły się wartości moralne, gdzie trwają...

...działania wojenne, funkcjonują gangi, gdzie pomóc może tylko nieskończona miłość Boga. Tam trzeba nie tylko mówić o miłosierdziu, ale i świadczyć je, a także wychowywać ludzi, by potrafili okazać miłosierdzie drugiemu człowiekowi.

Brazylia
Pracujący tam od bez mała 30 lat Księża Pallotyni poświęcili Miłosierdziu Bożemu wybudowany przez siebie kościół, przy którym mieści się siedziba zarządu Regi. Nabożeństwa do Miłosierdzia Bożego są organizowane we wszystkich kościołach i kaplicach, w których pracują pallotyni. Powstały grupy czcicieli Miłosierdzia Bożego, prowadzące nieustającą modlitwę w intencjach ogólnych i własnych. Księża wydają kwartalnik „Raios da Divina Misericordia” („Promienie Miłosierdzia Bożego”), który dociera także do innych krajów Ameryki Łacińskiej. Są zapraszani do różnych parafii, by mówić o Miłosierdziu Bożym. Biorą także udział w audycjach telewizyjnych. Pierwszy, wyświęcony tu brazylijski pallotyn, ks. Antonio de Aguiar Pereira na katolickim kanale telewizyjnym prowadzi cykl audycji o Miłosierdziu Bożym – to są homilie, konferencje, modlitwa. W ten sposób możliwe jest zapoznanie dużo większej grupy ludzi z orędziem Miłosierdzia Bożego.

Warto przy tym podkreślić, że właśnie tu, zwłaszcza wśród ludzi biednych i niezamożnych, widać szczególne realizację słów św. Faustyny o przypominaniu o Miłosierdziu Bożym poprzez okazywanie miłosierdzia drugiemu człowiekowi, bo przecież nie można uciekać się do Miłosierdzia Boga samemu nie okazując miłosierdzia.
W Amazonii, w Novo Airao, ks. Zbigniew Dobek zakończył budowę kaplicy Jezusa Miłosiernego, a w odpowiedzi na konieczność podjęcia systematycznej formacji mieszkańców tej miejscowości, rozpoczął budowę centrum katechetycznego. Możliwa będzie nie tylko pomoc materialna, ale także zaspokojenie pragnienia głębszych wartości i szukania odpowiedzi na pytania o wartości duchowe i moralne.

Korea Południowa
Jednym z podstawowych celów w działalności Księży Pallotynów w Korei Południowej jest propagowanie kultu Miłosierdzia Bożego. Do momentu ogłoszenia s. Faustyny świętą księża mogli działać niejako marginalnie, gdyż nie był to kult znany nawet w kręgach kościelnych. Mimo to przy różnych okazjach księża mówili o Miłosierdziu Bożym. Wielu ludzi zaczęło odmawiać Koronkę do Miłosierdzia Bożego. Od 10 lat księża świadczą posługę duszpasterską w 2 domach, prowadzonych przez Misjonarki Miłości. Kobiety w nich mieszkające prosiły, by nauczyć je Koronki do Miłosierdzia Bożego.

W kaplicy domu pallotyńskiego codziennie prowadzona jest w Godzinie Miłosierdzia adoracja Najświętszego Sakramentu i modlitwa do Miłosierdzia Bożego.
Szerzenie kultu Miłosierdzia Bożego wymaga możliwości prowadzenia rekolekcji, toteż księża podjęli się utworzenia ośrodka formacyjnego i centrum kultu Miłosierdzia Bożego dla ludzi świeckich. Będą mogli wtedy podjąć systematyczną formację w duchu Miłosierdzia Bożego.

Meksyk
Polscy pallotyni zostali w 1998 r. zaproszeni do diecezji Nezaucoyotl w Meksyku, by objąć parafię w Tenango del Aire (nieopodal stolicy kraju) i utworzyć tam sanktuarium Miłosierdzia Bożego, a także zająć się szerzeniem kultu w kraju. Biskup tej diecezji chciał, by jako pierwsza na świecie, była ona poświęcona Miłosierdziu Bożemu. Kościół i klasztor, przekazane pod przyszłe sanktuarium są w bardzo złym stanie – prawie połowa budynku jest ruiną, która musi zostać odbudowana. Księża mieszkają, ryzykując, że sufit spadnie im na głowę. Po objęciu placówki niezwłocznie przystąpili do działania – zaczęli od posprzątania i oczyszczenia terenu, następnie pomalowali z zewnątrz kościół i udowodnili obserwującym ich bacznie ludziom, że naprawdę przyjechali tu szerzyć Ewangelię i głosić Boże Miłosierdzie.

Przekształcenie parafii w Sanktuarium Miłosierdzia Bożego to praca ogromna. Księża wykorzystują każdą okazję, by mówić o Bożym Miłosierdziu – był nawet przed świętem Miłosierdzia Bożego wywiad z ks. Zbigniewem Lewandowskim w telewizji, poświecony temu tematowi.
Do sanktuarium przybywa coraz więcej pielgrzymek z całego kraju. Na święto Miłosierdzia Bożego przybywają też prawie wszyscy Polacy, mieszkający w pobliżu.
Na prośbę ks. Biskupa pallotyni przekazali diecezji obrazy Jezusa Miłosiernego, które pielgrzymowały po całej diecezji. Peregrynacja ta miała być przygotowaniem diecezji do konsekracji nowej katedry pod wezwaniem Miłosierdzia Bożego.

W wielu parafiach organizowano Akademię Miłosierdzia Bożego czy Szkołę Krzyża – trzydniowe rekolekcje, do prowadzenia których często zapraszano Księży Pallotynów. Przekazywana i porządkowana jest tam wiedza religijna, której brak widać w życiu wielu Meksykanów. I właśnie w kontekście życia moralnego widać szczególnie jak bardzo Miłosierdzie Boże jest potrzebne ludziom.

Rwanda
Właśnie ten kraj potrzebuje szczególnie Miłosierdzia Bożego i pojednania mieszkańców w tym duchu po wojnach między plemionami Tutsi i Hutu, gdyż jak mówi św. Jakub „Miłosierdzie przewyższa sprawiedliwość”. I chyba to sprawia, że coraz więcej osób przybywa do Centrum Miłosierdzia Bożego w Ruhango. Kościół w Ruhango był jednym z nielicznych, które nie zostały zniszczone podczas wojny w 1994 r. – w tym widać działanie Bożego Miłosierdzia. Od 1992 r. prowadzona tu była adoracja Najświętszego Sakramentu i Godzina Miłosierdzia, wznowiona zaraz po masakrach. W każdą sobotę Księża Pallotyni odprawiali Mszę św., prosząc o Miłosierdzie Boże, a po niej, przy wystawionym Najświętszym Sakramencie, odbywała się modlitwa o uzdrowienie, odmawiano też Litanię i Koronkę do Bożego Miłosierdzia. Do sanktuarium zaczęli przybywać ludzie z całej Rwandy.

Od grudnia 1998 r., kiedy zostało poświęcone Centrum Jezusa Miłosiernego, trwa nieustanna adoracja Najświętszego Sakramentu, na którą przychodzą także ludzie innych wyznań (adwentyści, protestanci, a nawet kilku muzułmanów). Prowadzone jest kierownictwo duchowe dla osób zranionych. Zaobserwować można wiele przykładów działania łaski, dzięki której są uzdrowienia fizyczne i duchowe, zmieniające całkowicie ludzi, a także nawrócenia.
Kult Miłosierdzia Bożego rozszerza się coraz bardziej. Coraz więcej ludzi upatruje w nim ratunku dla kraju. Przebaczenie, które dla wielu wydawałoby się niemożliwe, dziś staje się w Rwandzie rzeczywistością.
„Miej miłosierdzie dla nas i świata całego” .
Tymi słowami zwracamy się do Boga Miłosiernego. Cały świat potrzebuje tego miłosierdzia. I każdy z nas, mieszkańców tej ziemi. Szczególnie teraz, gdy następuje coraz większy rozdźwięk między religią i lansowanymi wzorcami moralnymi i kulturowymi, kiedy panuje taka wielość tendencji społecznych, politycznych, religijnych…

Papua Nowa Gwinea
W duchu Miłosierdzia Bożego prowadzą też pracę Księża Pallotyni w Papui Nowej Gwinei. Ks. Jan Rykała przetłumaczył na język pidgin fragmenty „Dzienniczka” św. s. Faustyny oraz krótką informację o jej życiu, a także Koronkę i Nowennę do Miłosierdzia Bożego. Księża objaśniają istotę kultu Miłosierdzia Bożego i prowadzą specjalne nabożeństwa, uczą jak modlić się Koronką, jak odprawiać nowennę. Większość z nich pracuje w buszu, w bardzo trudnych warunkach, ale nie stanowi to dla nich przeszkody, by uczyć ludzi zrozumienia istoty Miłosierdzia Bożego, a także potrzeby miłosierdzia wobec innych. Nie zawsze jest to proste w kontekście lokalnych wierzeń i tradycji.

Czasem, np. w wypadku wojen plemiennych, trzeba uczyć ludzi, by w duchu miłosierdzia potrafili sobie wybaczyć i prosić Boga o przebaczenie.
Wiele krajów zamyka się przed chrześcijaństwem, zabrania lub ogranicza głoszenie Ewangelii czy prześladuje Kościół katolicki. Dzieje się tak zwłaszcza na kontynencie azjatyckim, bogatym w tradycje, różne kultury i religie, pełnym tajemnic i sprzeczności (kraje Półwyspu Arabskiego, Iran, Irak, Wietnam, Chiny, Korea Południowa, Pakistan, Mongolia, Bangladesz, Laos, kraje Azji Środkowej, Indie). Chrześcijaństwo jest też prześladowane w wielu krajach Afryki, choć generalnie jest to kontynent otwarty na Ewangelię. Nieustannie wstrząsają nim wojny, walki plemienne, etniczne, religijne (Rwanda, Kongo Demokratyczne, Burundi, Erytrea). Poważną przeszkodą w głoszeniu Dobrej Nowiny są też sekty i różnego rodzaju ruchy religijne, siejące spustoszenie duchowe. Czasem o Miłosierdziu Bożym możemy mówić i przypominać tylko poprzez nasze bezinteresowne czyny miłosierdzia. I właśnie w te czyny obfituje działalność misjonarzy, umacniających ludzi w trudnych chwilach, starających się pomóc im, ulżyć ich biedzie. Przecież Bóg jest w każdym człowieku…

To tylko krótka, z konieczności bardzo ogólna informacja o udziale Księży Pallotynów w szerzeniu orędzia Miłosierdzia Bożego na misjach. Więcej informacji znajdą Państwo w poprzednich numerach „Horyzontów Misyjnych”. Będziemy także pisać na ten temat w kolejnych numerach.
Odpowiedzmy i my na słowa Jana Pawła II: „Pomóżcie współczesnemu człowiekowi zaznać miłosiernej miłości Boga! Niech w jej blasku i cieple ocala swoje człowieczeństwo!”.

Oprac. Jolanta Fidura
Zdjęcia: ks. Adam Golec SAC, ks. Dariusz Woźniak SAC, archiwum