Strona główna arrow Nr 63 (2/2013) arrow Miłość Chrystusa zachęca nas do spojrzenia na Misję Siyum
Miłość Chrystusa zachęca nas do spojrzenia na Misję Siyum Drukuj Poleć znajomemu
Zanim jednak odwiedzimy misję, przyjrzyjmy się jej położeniu w kontekście całego stanu. To pomoże zrozumieć jej znaczenie w tej części Indii i ogrom zadań stojących przed pracującymi tu hinduskimi pallotynami.

Stan Arunachal Pradesh
Powszechnie znany jako Ziemia Gór Świtem Oświetlonych, położony jest w najdalej wysuniętej na północny wschód części Indii. Zajmuje powierzchnię 83743 km2. Na północy graniczy z Chinami, na z-chodzie z Bhutanem, a na wschodzie z Myanmarem (Birma). Rozciąga się od gór pokrytych śniegiem na północy po równiny doliny rzeki Brahmaputra na południu, granicząc z indyjskim stanem Assam. Podzielony jest na 16 dystryktów. Łącznie ma 4065 wsi, z których większość jest znacznie oddalona i pozbawiona komunikacji, a nawet łączących je dróg.

Chociaż Arunachal jest pod względem powierzchni geograficznej największym...
...północno-wschodnim stanem, jego populacja jest najmniejsza. Według spisu z 2011 roku liczba ludności Arunachal Pradesh wynosi 1,3 miliona. Stan ten ma najniższą gęstość zaludnienia w Indiach, bo zaledwie 13 osób na km2. Na 1000 mężczyzn przypadają 893 kobiety, co jest niższe niż narodowa przeciętna, która wynosi 933.

Zamieszkuje tu ludność rasy Mangloid z różniącymi się grupami plemiennymi (20 głównych plemion i szereg podplemion). Większość z nich jest etnicznie podobna, jednakże geograficzna izolacja przyczyniła się do powstania pewnych charakterystycznych odmienności w języku, ubiorze i zwyczajach.

Jest to społeczeństwo patriarchalne, z poligamią i małżeństwami dzieci bardzo rozpowszechnionymi wśród większości plemion. Kobiety są kupowane i zmuszane do wykonywania codziennych obowiązków. Nie mają wpływu na żadne decyzje. Każda wioska ma swój miejscowy sąd zwany Kabang, gdzie większość spraw rozstrzyga przywódca jako sędzia.

Z pomocą stara się przyjść parafia Siyum, która organizuje wiele programów, takich jak: dzień kobiet, dzień dziewcząt, grupy wzajemnej pomocy itd., których celem jest uświadomienie ludzi na temat ich praw i obowiązków.

Źródłem utrzymania ludności jest rolnictwo. Z powodu pagórkowatego terenu ziem uprawnych jest mało, toteż stosuje się tutaj metodę uprawy tarasowej. Ekstremalne warunki pogodowe ograniczają częstotliwość uprawy do jednego razu w roku. Ponad 70% ludzi na tym terenie żyje poniżej granicy ubóstwa, co jest ekonomiczną kompromitacją rządu.

Z powodu olbrzymich odległości, nie funkcjonuje tu przemysł ani na dużą, ani na małą skalę. Domy są kryte strzechą, na podłogi i ściany wykorzystuje się bambus. 11,1% domów w tym dystrykcie to domy stałe, a 8,1% półstałe, natomiast 80,4% to domy kryte strzechą lub tymczasowe. Parafia stara się pomagać ludności również w sferze ekonomicznej poprzez organizowanie działalności umożliwiającej uzyskiwanie dochodów przez ludzi. Jest to m.in. wytwarzanie świec, krawiectwo, produkcja etnicznych ubiorów.

Kolejnym problemem jest edukacja. Spośród stanów północno-wschodnich Indii stan Arunachal Pradesh ma najniższy współczynnik umiejętności czytania i pisania – 54% (przeciętna to 47,04% dla męż-czyzn i 23,17% dla kobiet). Dystrykt Upper Subansiri, na którego terenie leży Siyum, jest drugim w stanie o najniższym wskaźniku umiejętności czytania i pisania. Z powodu analfabetyzmu, braku edukacji, społeczne zło, przesądy i pogańskie praktyki są bardzo częste wśród tutejszych plemion. Brakuje szkół w 90% oddalonych wsi, co przekłada się na ogromną liczbę dzieci pozbawionych prawa do edukacji.

W tym roku w parafii zaczęła funkcjonować szkoła podstawowa, która zajęła się dziećmi pozbawionymi edukacji. Parafia prowadzi także edukację dla dorosłych i korepetycje. Wielu ludzi na tym terenie korzysta z tych inicjatyw.

Aspektem wymagającym poważnej troski są zdrowie i higiena. Z powodu odległości ludzie nie mają żadnego dostępu do ośrodków zdrowia. Dostępne rządowe centra nie funkcjonują na tym terenie. Niełatwe jest także dla rządu organizowanie ochrony zdrowia podczas monsunów. Biedni z odległych wiosek nie mają żadnego dostępu do takiej ochrony poza umiejętnością korzystania z praw natury, stworzonej przez Boga. A wzrastająca liczba zachorowań na malarię, TB (gruźlicę), wirusowe zapalenie wątroby typu B i inne zakaźne choroby wymaga pilnej interwencji. Powszechne są zgony matek i dzieci przy porodach.
By udostępnić pomoc medyczną, parafia prowadzi centrum zdrowia, które jest ogromną pomocą dla ludzi z tego odległego terenu.

Misja Siyum
400 km (15 godzin drogi) od Itanagar, stolicy Arunachal Pradesh, leży Siyum, misja, administrowana przez katolicką diecezję Itanagar. Parafia Siyum graniczy z Chinami na północy (85 km do granicy; 60 km na północ od Siyum jest społeczność katolicka), a na południu z parafią Daporijo (oddaloną o 84 km). Na wschodzie i zachodzie graniczy z dystryktami Zachodni Siang i Kurumkumey. Cała parafia rozciąga się na powierzchni 1300 km2. Obecnie na terenie diecezji, oprócz Siyum, jest 15 społeczności katolic-kich.
Misja została powierzona pallotynom i zaczęła funkcjonować w 2009 r. To była pierwsza pallotyńska misja w Arunachal Pradesh i całych północno-wschodnich Indiach. W tym samym roku został wybudowany kościół parafialny.

To bardzo młoda misja, ale 95% wiernych jest nowo ochrzczonych. W wiosce żyje 75 rodzin. W plemionach często są praktykowane rozmaite przesądy i pogańskie obrzędy. Ludzie kłaniają się bogom słońca i księżyca (kult znany jako Donyi Polo), składają ofiary ze zwierząt i miejscowych napojów alkoholowych. Ofiary ze zwierząt to rytuał mający przynieść uzdrowienie od malarii, duru brzusznego, wirusowego zapalenia wątroby typu B.

Chrześcijanie wyrwali się ze szponów takich praktyk przez swoją czystą wiarę w Jezusa Chrystusa. Chociaż nie znają oni zbyt dobrze zasad wiary katolickiej (95% to analfabeci), są bardzo oddani, co jest żywo manifestowane w niedzielnej liturgii i rodzinnych modlitwach. Niewiele wiedzą o nauczaniu Kościoła Katolickiego czy Piśmie Świętym. Dlatego też naszym głównym zadaniem tutaj jest formacja wiary i katechizacja. W tym celu księża i siostry z misji regularnie odbywają piesze wędrówki, niosąc Ewangelię do wszystkich odległych wiosek przynajmniej trzy razy w roku.

Historia misji Siyum
Początki misji to marzec 2008 r. – wtedy przyjechał do diecezji Itanagar ojciec Augustine Kolencherry jako pierwszy misjonarz pallotyn w północno-wschodnich Indiach. Wkrótce jego entuzjazm i raporty na temat możliwości ewangelizacji i pracy misjonarskiej zostały docenione przez Prowincję Prabu Prakash i Stowarzyszenie. W lipcu 2008 r. dołączył do niego ojciec Anto Mullanal, by służyć pomocą w misjonarskim przedsięwzięciu.

Biskup skierował ojca Augustine do parafii Daporijo w dystrykcie Upper Subansiri Arunachal Pradesh. Były tam powiększające się katolickie społeczności, pozostające z dala od centrum parafii. Biskup był zainteresowany otwarciem przez pallotynów centrów misyjnych w północnych rejonach istniejącej parafii, by przyspieszyć ewangelizację i pracę misyjną. Zasugerował, że możliwym miejscem do rozpoczęcia pracy jest społeczność o nazwie Kodak (51 km od Daporijo). Początkowo ojciec Augustine pozostał w niej przez około 15 dni. Później kupił 3 akry ziemi na przyszłe projekty, takie jak kościół, szkoła, internat dla biednych dzieci, klasztor i punkt apteczny.

W miarę upływu czasu rozpoczęcie budowy w Kodak okazało się dla pallotynów trudne z powodu braku drogi dojazdowej i niedostępności materiałów budowlanych. W tym samym czasie znaleziono lepsze miejsce na rozpoczęcie tworzenia centrum misji – było to Siyum (88 km od Daporijo). Myślano o Siyum jako idealnym miejscu z powodu liczby wiosek i małych społeczności katolickich dookoła. Dzieci na tych terenach nie mają dostępu do żadnej porządnej szkoły, opieka zdrowotna jest zerowa, a ludność ledwie zna podstawy katechizmu. Do Syium przez cały rok dojechać można drogą – poza momentami, kiedy drogi są zablokowane przez lawiny błotne czy osunięcia ziemi podczas silnych monsunów. Drogi są raczej dobrze utrzymane przez Organizację Border Road Indyjskiego Wojska. Taksówki kursują raz dziennie na trasie (w tę i z powrotem) Daporijo-Siyum. Poza Daporijo nie ma dostępu do elektryczności, telefonu czy poczty.

We wrześniu 2008 r. najpierw biskup Itanagar, a później prowincjał Prowincji Prabu Prakash odwiedził Siyum, przeprowadził oględziny na miejscu i wydał zgodę na przystąpienie do budowy kościoła. W połowie listopada zaczęliśmy budowę betonowego budynku o wymiarach 70x30 m z ceglanymi ścianami i dachem z blachy ocynkowanej. Skończono go w rekordowym czasie i 29 marca 2009 r. został pobłogosławiony przez ks. Johna Thomasa, biskupa Itanagar w obecności prowincjała ks. Augustine Verikakal i ponad tysiąca osób.

Biskup zadeklarował, iż Siyum będzie pełnoprawną parafią i oddzielił ją od dawnej parafii Daporijo. Ojciec Augustine Kolencherry został pierwszym proboszczem (kapłanem parafialnym). Parafia Siyum obejmuje 15 innych, założonych w ostatnich latach, społeczności katolickich. Ma także ogromne możliwości ustanawiania wewnętrznych społeczności katolickich.

Po tej ogromnej pionierskiej pracy na misji ojciec Augustine Kolencherry zgłosił się na ochotnika do kolejnego wspaniałego zadania – formowania przyszłych misjonarzy dla diecezji Itanagar. Pracuje teraz jako duchowy dyrektor w Niższym Seminarium Diecezji Itanagar w Itanagar. Godny pochwały jest fakt, że w wieku 72 lat odwiedził wszystkie stacje misji, większość z nich pieszo. Jego pionierska praca czyni każdego misjonarza pallotyńskiego dumnym i przekonuje nas do kontynuowania jego dobrej pracy.
21 czerwca 2012 r. ojciec Siju Jose Kuliraniyil przejął od ojca Augustine Kolencherry obowiązki proboszcza (księdza parafialnego) z ojcem Anto Mullanal jako asystentem.

Oprac. Księża Pallotyni, Indie
Tłumaczenie: Barbara Janicka
Zdjęcia: ks. Adam Golec SAC