Instytucje zakonne są odbiciem tego, co Założyciele chcieli sami czynić dla Boga i dla bliźniego; założone przez nich instytuty są jakby rozciągłością ich serc i przedłużeniem ich ramion.

To jest też też oczywiste w przypadku Pallottiego, który nie znajdując w sobie samym wystarczających środków aby oddawać Bogu chwałę prawdziwie nieskończoną, zbawić wszystkie dusze oraz zgładzić wszystkie grzechy na całym świecie, wystosował apel do wszystkich ludzkich stworzeń, bez względu na wiek, warunki życia, zarówno do kobiet jak i mężczyzn, osób zakonnych, duchowieństwa świeckiego, świeckich różnego stopnia, jak również do chorych i więźniów.

Pierwszą cechą jego Stowarzyszenia jest uniwersalność: wszyscy są wezwani, ponieważ wszyscy są dziećmi Bożymi, który wszystkich pragnie zbawić, i dlatego nikt nie może nie interesować się życiem lub śmiercią swojego brata.
Drugą cechą jest całkowita szczodrobliwość, wspaniałomyślność która zdumiewa, ponieważ w modlitwie do Królowej Apostołów, którą Pallotti wkładał do ręki wiernym, którzy go...

...naśladowali, od samego początku, kazał im odmawiać, również każdego dnia: „Postanawiam, że jeśli Bóg obdarzy mnie mocą na ziemi (...) wszystko pragnę wykorzystać w każdy sposób możliwy, i w sposób który uznam że jst na większa chwałę Boga i dla zbawienia wiecznego mojego bliźniego (...)” .
Jakiś rok później w swojej formule konsekracji zachęcał swoich naśladowców do złożenia następującej deklaracji: jak Ty Boże ofiarowałeś nam wszystko, tak i my jesteśmy zobowiązani ofiarować Tobie również całkowicie samych siebie, dlatego poświęcam się Tobie Boże całkowicie i postanawiam pragnąć na zawsze naśladować Twoje najświętsze życie, i to postanowiłem czynić jeżeli nawet musiałbym umrzeć jak Ty, o mój Jezu, który umarłeś za nas na Ołtarzu Krzyża.

W 1839 roku, w Camaldoli, Pallotti napisał Regułę dla tych wszystkich, którzy podjęli decyzję by udać się do świętego Ustronia i poświęcić się całkowicie Apostolstwu, ale ponieważ, dla Pallottiego celem najważniejszym było życie Jezusa Chrystusa, jego Reguła była zbudowana na naśladowaniu Jezusa Chrystusa. Napisał bowiem: „jeśli wszyscy Chrześcijanie maja obowiązek naśladować Pana Naszego Jezusa Chrystusa, to o ile bardziej mają Go naśladować ci, którzy chcą współpracować dziele, którym jest kontynuacja Posłannictwa Jezusa Chrystusa” i przepisał swoim naśladowcom następujące cechy wyróżniające ich od innych:
- anielska czystość i niewinność ;
- gorące pragnienie aby nie być nigdy osobą poważaną ani premiowaną, ale zawsze być osobą źle traktowaną ;
- duch doskonałego przestrzegania przepisów ;
- pokój, miłość, święta wesołość Rodziny z Nazaretu ;
- tajemnicze pragnienie chwały Ojca i zbawienia dusz wysłużone nam w trudzie przez Chrystusa na Krzyżu ; - gotowość i radość w znoszeniu jakiegokolwiek cierpienia i męki celem nawrócenia grzeszników .

Jednak te wszystkie elementy charakterystyczne wydają się być małą sprawą, jeśli weźmie się pod uwagę, że Pallotti ośmielił się postanowić nawet, że Stowarzyszenie i każdy jego członek mają czynić wszystko to co jest możliwe, ponad to wszystko, co inne instytuty już uczyniły albo jeszcze będą mogły uczynić .
Nie jest to tylko jakieś chwilowe uniesienia Pallottiego, ale jest to jego sposób albo miara psychologiczna. Mamy tego dowód bardziej jeszcze wymowny w jednym z rozdziałów Reguły, której tytuł brzmi: „O Obowiązku wzrastania w Świętości i Doskonałości” . Ten rozdział został napisany dla Reguły z roku 1839 i został również dosłownie przeniesiony do Reguły z roku 1846, gdzie Pallotti pisze, że „obecni i przyszli członkowie Kongregacji Zjednoczenia (...) aby skutecznie współpracować w pracach podejmowanych dla większej chwały Boga i większego uświęcenia Dusz ludzkich, jest konieczne aby przez całe życie oddawali się na serio i z całą możliwą żarliwością praktyce wszystkich Cnót niezbędnych do zdobycia najwyższej doskonałości, tak aby ich życie wśród innych cech charakterystycznych wyróżniało się i tym, że chcą zawsze postępować i wzrastać w świętości i doskonałości ewangelicznej, zgodnie z Regułami i duchem Kongregacji” .

Poprzeczka jest oczywiście umieszczona bardzo wysoko, ale taka jest także konieczność z jakiej Pallotti zdawał sobie dobrze sprawę. Pallotti potrzebował takiego ośrodka, który będzie prowadzał w życie, animował i przynaglał jego współpracowników na całym świecie i które będzie czynić z nich zdolnymi do tego aby odpowiedzieć na wszystkie trudności i doprowadzić do końca wszystkie pożyteczne inicjatywy mające na celu większą chwałę Boga i bardziej skuteczne uświęcenie dusz. Właśnie taki był powód, że w 1846 roku, Pallotti nadał tej instytucji z roku 1835 zwanej corpo centrale, charakter Kongregacji doskonałego życia wspólnotowego, zdolnej stać się duszą i parte motrice całego Zjednoczenia.

Ks. Fransesco Amoroso