Horyzonty Misyjne - Głos Młodych z Ukrainy

R. – Czy możecie się przedstawić naszym Czytelnikom?

M. – Mam na imię Marysia. Mam prawie 19 lat.

N. – Ja mam na imię Nela, mam 21 lat.

R. – Przyjechałyście z Gródka. Pochodzicie z rodzin katolickich?

M. – Tak. Mama jest katoliczką, a tato nie. Jak byliśmy mali, tato wyjeżdżał do pracy, a mama wodziła (prowadzała) nas do kościoła. Kiedy tato wrócił, rozumiał, że my tam czujemy się dobrze. Poszedł za nami. Tata jest Ukraińcem. Katolicy są mniejszością. W szkole jest się innym i w

domu innym. Różnie to bywa. Nauczyciele nie zawsze rozumieją. Kiedy zaczęłam pracować, powiedziałam, że jestem katoliczką. Muszą zaakceptować mnie taką, jaka jestem.

N. – U mnie babcia chodziła do kościoła, a ja od małego chodziłam z nią. Babcia była Polką. Rodzice nie mają nic przeciwko temu, że ja chodzę do kościoła. Podtrzymują...
... mnie we wszystkim. Jeśli jest jakieś katolickie święto, nauczyciele nie zawsze zwalniają z lekcji, by w nim uczestniczyć. Ksiądz mówi, że trzeba być na Mszy św., a w szkole, że trzeba być na lekcjach. Ale chodzimy. Ksiądz i rodzice nas podtrzymują, bo różnimy się od innych – oni chodzą do cerkwi, a my do kościoła – żeby inne dzieci nie kpiły z tego

R. – Czy w Waszej miejscowości jest tylko jedna parafia?

M. – W Gródku jest tylko jeden kościół katolicki, ale nasz ksiądz ma pod opieką także parafie w Lubaniu i Komarnie.

R. – Jaka jest Wasza parafia?

M. – Jest w niej dość dużo dzieci. Siostry zajmują się także małymi dziećmi, 3-latkami. Pomagają im dwie panie. Gotują dla nich, organizują różne zajęcia, m.in. rysują, tańczą, śpiewają. Na rocznicę śmierci Jana Pawła II przygotowały specjalny występ. Niektóre z tych dzieci chodzą do przedszkola, ale przy kościele uczą się w języku polskim wierszyków, piosenek, troszkę historii. Siostra zajmuje się też młodzieżą, m.in. organizuje spotkania, nocne czuwania, drogi krzyżowe,

przygotowuje młodzież do życia w duchu katolickim. Mamy też zespół muzyczny Jagiellonia, do którego należymy. Są tu osoby w różnym wieku; nie tylko młodzież, ale też osoby w wieku mojej mamy. Po prostu szukamy osób, które lubią i chcą śpiewać. Przygotowaliśmy też przedstawienie. Nela była królową Jadwigą. W 2010 r. uczestniczyliśmy w Festiwalu Kultury Kresowej w Mrągowie. Pojechała młodzież i trzy osoby starsze. Solidnie się do tych występów przygotowywaliśmy. Mieliśmy systematyczne próby, w które wkładaliśmy wiele pracy.

N. – Nasz repertuar różnił się od innych zespołów. Przygotowaliśmy głównie pieśni patriotyczne, co spotkało się z tak serdecznym przyjęciem, że mało brakowało, byśmy się rozpłakali ze wzruszenia. Kiedy zaśpiewaliśmy Jak długo na Wawelu otrzymaliśmy oklaski na stojąco.

R. – Kto prowadzi wasz zespół?

N. – Siostra Ludwika, pallotynka, robi wszystko co możliwe, byśmy jak najwięcej z tej działalności wynieśli, nie tylko w wymiarze

sukcesów artystycznych, ale i duchowych. Wkłada też wiele siły i pracy. Mamy kostiumy i nawet mikrofony.

R. – A jak wy trafiłyście do tego zespołu?

M. – My chodzimy na religię. Nie jest to taka duża parafia, żebyśmy się nie znali. Siostra zaproponowała, żebyśmy się spotkali, aby się zaprzyjaźnić. I zaczęłyśmy chodzić na religię. Ksiądz też nas dużo uczy. Jest wymagający, a siostra go podtrzymuje. Wymagają też od nas stosownych ubiorów do kościoła, dyscypliny. Mamy też spotkania, które prowadzi Siostra. Jest wtedy adoracja Najświętszego Sakramentu, modlitwa, oglądanie filmu, rozmowy, wspólne rozwiązywanie pewnych problemów. Siostry są zawsze blisko nas.

R. – Czy Siostra włącza was w pracę z dziećmi?

M. – Tak, bierze nas na wyjazdy i pomagamy.

N. – Ja miałam grupę chłopaków. Graliśmy w różne gry, chodziliśmy nad rzekę, organizowaliśmy zajęcia kulturalne, artystyczne. Takie wyjazdy w wakacje są organizowane co roku dla dzieci w różnym wieku. Bywają też wyjazdy w trakcie roku szkolnego, ale jadą wtedy do pomocy ci, którzy mogą się zwolnić z pracy.

S. – Jesteście w takim wieku, kiedy szukacie ukierunkowania dalszego życia, poszukujecie chłopca – partnera życiowego. Rozmawiałam z Krysią – ona zdecydowała się zerwać z chłopakiem tylko dlatego, że był prawosławny. Jak uważacie: czy myśląc o rodzinie, o przyszłości kwestia wyznawanej religii jest istotna czy nie?

M. – To jest problem. Moja mama zawsze mi tłumaczy: nasz ojciec poszedł do kościoła, ale z moim chłopakiem może być inaczej. Ż

eby się przyglądać, pytać od razu.

N. – Ja swoje dzieci będę wodziła (prowadzała) do kościoła.

R. – A jak układają się relacje katolicy – prawosławni?

M. – Czasem z ojcem chodzimy do cerkwi, a ojciec chodzi z nami. I święta obchodzimy dwukrotnie. I rodzina do nas przyjeżdża. Także na Marię do mnie przyjeżdżają i na ukraińskie święta.

N. – Moi rodzice są prawosławni. Chodzę z nimi do cerkwi. Zanim się urodziłam, mama chodziła z babcią, ale nasz kościół był zamknięty, więc jeździły do katedry do Lwowa. Potem Mama z tatą chodziła do cerkwi, a ja z

babcią do kościoła. I twardo się tego trzymałam. Babcia zmarła, jak miałam 12 lat. Mama puściła mnie samą, chociaż był krzyk: „Ja myślałam, że ty już nie pójdziesz do kościoła”. A ja dalej chodzę. Ksiądz mnie podtrzymuje, bo w kościele jestem sama z całej rodziny. Brat też do cerkwi chodzi. Też dwa razy świętujemy. I przychodzi na kolędę ksiądz katolicki i batiuszka.

S. – Ile miałyście lat, gdy przystąpiłyście do I Komunii Świętej?

N. – Ja byłam w V klasie – miałam 8 czy 9 lat. Kiedy chodziłam do szkoły była III klasa i od razu V – taki był system.

M. – Ja chodziłam do IV klasy. Przystąpiłam w tym samym wieku co Nela.

R. – Wspomniałyście, że do kościoła trzeba było jeździć do Lwowa. W którym roku kościół został otwarty?

N. – W 1991. Babcia opowiadała, że tam był skład, bodaj części do telewizorów. Dlatego kościół nie był bardzo zdewastowany, zawilgocony, chociaż i tak trzeba było włożyć ogromnie dużo pracy przy sprzątaniu i odnawianiu. Babcia pomagała.

R. – Dziękujemy za rozmowę. Życzymy wielu sukcesów osobistych i artystycznych.

Rozmawiały: s. Blanka Sławińska i i Jolanta Fidura
Zdjęcia: arch. SS. Pallotynek

Wstecz

Tego autora
Siostra wśród więźniów W krainie czerwonej jarzębiny

Z tego kraju
Na fundamencie serca Odzyskać Kościół na Ukrainie 10 lat pracy sióstr pallotynek na Ukrainie Rozmowa z ks. Januszem Gawrychem SAC

Chętnie czytane
Prowadzi nas tylko Opatrzność Boża Misyjna Droga Krzyżowa Pallotyni w Polsce - historia 25 lat pracy polskich pallotynów w Rwandzie Różaniec misyjny dla dzieci - cz. chwalebna Rozmowa z o. Nikodemem Kilnarem OSPPE 25-lecie pracy polskich pallotynów w Brazylii Góra Tabor - tu zatrzymuje się czas Wywiad z Panią Dr Wandą Błeńską-misjonarką Sanguma