Strona główna arrow Rok 2004 arrow Nr 27 (2/2004) arrow Animacja misyjna we wsp. pallotyńskich
Animacja misyjna we wsp. pallotyńskich Drukuj Poleć znajomemu

część 2
Jezus rzekł do nich: „(...) Ja was posyłam”.
Daje On apostołom władzę nauczania. Zadaniem apostoła, misjonarza nie jest jedynie dostarczanie informacji. Przemawiamy mocą autorytetu. Jeśli chcemy zachować naszą tożsamość apostołów, musimy nawzajem uznać swoje prawo do głoszenia ewangelii.

Prawo do nauczania przysługuje nam po pierwsze z tego względu, że zostaliśmy ochrzczeni. Kościół naucza tego w sposób jasny w Evangelii nuntiandi, Redemptoris missio i Christifideles laici. Podczas chrztu zostaliśmy zanurzeni w śmierci i zmartwychwstaniu Chrystusa i dlatego naszą powinnością jest to głosić. Każdy z nas zyskuje ponadto wyjątkowe uprawnienia...

...z racji tego, kim jest i jakie dary otrzymał. Każdy z nas ma do głoszenia słowo, które nie zostało dane nikomu innemu.
Głosimy Słowo, które Ciałem się stało. To słowo Boże może stać się ciałem we wszystkim tym, czym jesteśmy, nie tylko w tym, co mówimy. Św. Franciszek z Asyżu mawiał: Głoś ewangelię o każdej porze. O ile to konieczne, używaj słów.

Głosząc Słowo, nie działamy jako rozrzucone po świecie jednostki, ale czynimy to we wspólnocie z innymi. Christifideles laici mówi, że ze wspólnoty z Jezusem wynika komunia pośród chrześcijan (...), komunia jest misyjna, misja zaś służy komunii (n. 32). Między nami nie może być współzawodnictwa. Jeśli się ono pojawi, nasza ewangelizacja poniesie klęskę.

Po tych słowach tchnął na nich i powiedział: „Weźmijcie Ducha Świętego”.
Jezus tchnie na apostołów. Jest w tym akcie nawiązanie do dzieła stworzenia ludzkości, kiedy to Bóg tchnął na Adama i uczynił go istotą żywą. Jezus tchnie na apostołów po to, by w pełni żyli. To jest dopełnienie dzieła stworzenia. Piotr mówi do Jezusa: Ty masz słowa życia wiecznego (J 6,68). Celem głoszenia nie jest przekazywanie informacji, lecz życia. Pan rzekł do Ezechiela: Wyschłe kości, słuchajcie słowa Pana! Tak mówi Pan Bóg: Oto Ja wam daję ducha, byście ożyły (Ez 37,4n). My, apostołowie, winniśmy głosić słowo, które przywraca życie tym wyschłym kościom!
I do tego konieczna jest odpowiednio ukierunkowana formacja naszych wspólnot mająca na celu:
1/ obudzenie świadomości i mentalności misyjnej,
2/ rozwijanie powołania misyjnego,
3/ przygotowanie i pobudzania sprawiedliwego podziału apostolskich wysiłków.
1/ Animacja misyjna ma na celu obudzenie świadomości i mentalności misyjnej przez odpowiednią formację. Ta potrzebuje pogłębienia zagadnień teologicznych i pastoralnych, zawartych w dostępnych misyjnych dokumentach kościelnych. Istotne jest wieloaspektowe poznanie misji. Formacja misyjna winna posiadać charakter integralny i obejmować wymiary: ludzki, duchowy, intelektualny, pastoralny i wspólnotowy.

Co to znaczy?
Ludzki – formacja ma przenikać nasze życie codzienne. Chodzi o ukształtowanie sposobu myślenia i postępowania na wzór Chrystusa. Formacja na tym poziomie bierze pod uwagę kondycję poszczególnej jednostki (kim jestem, co robię) oraz środowisko w jakim żyję i pracuję.
Duchowy – opiera się na Ewangelii, prowadzi do pogłębienia życia modlitwy, do świętości osobistej, na którą taki nacisk kładł nasz Założyciel.
Intelektualny – nieustanne kształcenie. Nie mogę poprzestać na wiedzy zdobytej w seminarium. Ciągle muszę wyrabiać sobie szerokie i jednocześnie krytyczne spojrzenie na świat i współczesne osiągnięcia w dziedzinie teologii i kultury.
Pastoralny – kontakt i analiza działalności misyjnej w jej wymiarach duszpasterskich, jak dokonuje się ona w codzienności - dotyczy to szczególnie dziedziny liturgii i animacji misyjnej.
Wspólnotowy – formacja dokonująca się na wyżej wspomnianych poziomach ma odniesienie nie tylko do konkretnej osoby, ale również do całej wspólnoty w jakiej jestem i z którą pracuję.
2/ Kolejnym celem animacji misyjnej jest rozwijanie powołania misyjnego. Powołanie misyjne ma bardzo szeroki zakres znaczeniowy.
Działalność misyjną w pierwszym rzędzie realizują misjonarze pracujący w krajach misyjnych. Są pierwszymi głosicielami Ewangelii. Przykładowym wzorem tego typu pracy jest św. Franciszek Ksawery. Misjom można służyć poprzez modlitwę i ofiarowanie cierpień. Przykładem takiej misjonarki jest św. Teresa z Lisieux. Misje potrzebują także wielu współpracowników misyjnych, którzy we własnym kraju wspomagają działalność misyjną poprzez modlitwę, pomoc materialną, propagowanie idei misyjnej. Tu mamy wzory we wspominanej już Paulinie Jaricot i Marii Teresie Ledóchowskiej. Obowiązkiem naszym jest troszczyć się, aby wszystkie wymienione rodzaje powołania misyjnego były obecne w naszych wspólnotach i miały możność właściwego dla nich rozwoju.
3/ Niemniej ważnym celem animacji misyjnej jest koordynacja i rozwijanie dzieła misyjnego, by zapewnić sprawiedliwy podział apostolskich wysiłków. Nie chodzi tu tylko o pieniądze. Inicjatywy misyjne, pastoralne, materialne i duchowe winny być koordynowane i właściwie wspierane. Na poziomie Kościoła Powszechnego zajmuje się tym Kongregacja Ewangelizacji Narodów /JAN PAWEŁ II Pastor Bonus 84: dla wszystkich misji i dla całej działalności misyjnej może być jedna tylko kompetentna dykasteria, mianowicie Kongregacja Ewangelizacji Ludów, która na całym świecie prowadziłaby zarówno dzieło misyjne jak i współprace misyjne./
W naszym przypadku takim organem jest Sekretariat Misyjny. I tutaj jedna uwaga – Sekretariat ma koordynować, pobudzać i wspierać animację misyjną, co nie zwalnia nas od osobistego zaangażowania w dzieło misyjne, od osobistej odpowiedzialności za to co czynią nasi współbracia i współsiostry w krajach misyjnych.

Zakres animacji misyjnej
Idąc za myślą naszego Założyciela animacji misyjnej podlegają wszyscy. Mamy dotrzeć do każdego, wszyscy ludzie winni być uwrażliwieni i odpowiedzialni za dzieło misyjne. Animacja powinna obejmować wszystkie grupy i środowiska, a więc: dzieci i młodzież, chorych, rodziny, księży i kleryków, siostry zakonne i katechetów - jednym słowem wszystkich.

Środki animacji misyjnej
Wiemy kogo mamy animować, a zatem rozważmy jakimi środkami. Animacja misyjna jest jednym z elementów ewangelizacji i dokonuje się poprzez:
- świadectwo życia. Animacja to dawanie świadectwa. Świadek jest kimś, kto relacjonuje rzeczywistość, którą przeżył, zobaczył. Dlatego tak ważne jest umożliwienie jak najszerszemu gronu ludzi, na których oddziałujemy, spotkania z misjonarzem. Ale nie tylko. Do dawania świadectwa powołani są wszyscy chrześcijanie. Świadectwo życia chrześcijańskiego jest pierwszą i niezastąpioną formą misji. Często świadectwo takiego życia jest jedyną Ewangelią, jaką czytają ludzie. Jeśli nie będzie z mojej strony osobistego zaangażowania, zapału i przekonania do tego, co robię na gruncie animacji misyjnej doświadczę rozczarowania.
- środki społecznego przekazu. Uczniowie Chrystusa są wręcz zobowiązani wykorzystywać współczesne środki masowego przekazu w podnoszeniu ducha misyjnego. Jakkolwiek żywego człowieka nic nie zastąpi nie mogę zaniedbywać środków technicznych – dobra książka, przejrzysty plakat, prawdziwy film, ciekawa audycja radiowa itd. Poprzez mass media dokonuje się bardzo ważny cel animacyjny – przekazanie informacji. Uczciwa i prawdziwa informacja, zwłaszcza z terenów misyjnych sprzyja ożywieniu animacji misyjnej.
- modlitwa. Nieodzowny element formacji misyjnej. Przyczynia się do poczucia solidarności z innymi, służy lepszemu rozumieniu misji, uświadamia, że misje są przede wszystkim dziełem Boga, a nie tylko działalnością człowieka. Tu należy zwrócić szczególną uwagę na różaniec misyjny, który wręcz wychował całe pokolenia misyjne chrześcijan. Z modlitwą w intencji misji związane jest cierpienie. Przez ofiarowywanie swoich cierpień nie tylko przyczyniam się do biernej realizacji działalności misyjnej, lecz staję się protagonistą.
- liturgia. Moment w najwyższym stopniu ewangelizacyjny. Wspólnota kościelna poprzez celebracje liturgiczne ewangelizuje siebie i przyczynia się do ewangelizacji innych.
Bardzo istotnym narzędziem w animacji misyjnej są szkoły animatorów misyjnych, kursy animacyjne, spotkania formacyjne o tematyce misyjnej. Na takich kursach uczestnicy otrzymują konkretną odpowiedź: „co i jak mamy czynić dla misji”. Wśród środków animacji misyjnej należy jeszcze wymienić różnego rodzaju festyny misyjne, konkursy, kongresy i dni misyjne, spotkania z misjonarzem, katechezy misyjne i wiele innych.
Wszystkie te środki mają być pomocne w jednym – głoszeniu słowa. Dla nas, apostołów, każde słowo ma znaczenie. Każde nasze słowo może nieść innym życie lub śmierć. Powołaniem wszystkich członków rodziny pallotyńskiej jest nieść słowa, które dają życie. Nasza rodzina będzie rozwijać się jedynie wtedy, kiedy będziemy umacniać się nawzajem i obdarzać życiem. Musimy tchnąć życie w siebie wzajemnie, tak jak Jezus tchnął na apostołów.

Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone; a którym zatrzymacie, są im zatrzymane.
Chciałbym, aby ostatnie słowa Jezusa z przytoczonego fragmentu Ewangelii skłoniły do pewnego rachunku sumienia w odniesieniu do animacji misyjnej w naszych wspólnotach. Wszystkie elementy dotyczące animacji, zarówno zakresu jak i środków występują w naszych wspólnotach, podkreślam występują, ale rodzi się pytanie - w jakim stopni i jakie zajmują miejsce w życiu wspólnoty? A kierunek i głębokość tego rachunku sumienia niech wyznaczają słowa Założyciela:
Każdy ksiądz, zakonnik czy człowiek świecki, może korzystać z łask apostolstwa, jeżeli wszelkie możliwe środki, talenty, wiedzę, stosunki, pracę zawodową, zajęcia i modlitwy wykorzystuje w tym celu, by dobra nowina naszego Pana Jezusa Chrystusa rozeszła się na cały świat.

Ks. Adam Golec SAC