Horyzonty Misyjne - Sanktusrium miłosierdzia Bozego w Rio de Janeiro

Najdonioślejszym faktem w ostatnim czasie było dla nas nadanie rangi sanktuarium naszemu kościołowi pw. Miłosierdzia Bożego w Rio de Janeiro. Kościół zbudował ks. Tadeusz Korbecki SAC – był jednocześnie architektem, inżynierem i murarzem. On też zainicjował Ruch Miłosierdzia Bożego w Rio de Janeiro.

Z kultem Miłosierdzia Bożego wyszedł na ulicę, potem na stadion Maracanzinho (mieścił do 30000 osób), a następnie święto zostało przeniesione do katedry. W Święto Miłosierdzia Bożego tego roku abp Orani Joao Tempesta odczytał dekret o utworzeniu 20 listopada 2009 r. w kościele Miłosierdzia Bożego, w dzielnicy Vila Valqueire, prowadzonym przez polskich Księży Pallotynów, archidiecezjalnego sanktuarium Miłosierdzia Bożego.

W dniu święta Miłosierdzia Bożego w ubiegłym roku, po uroczystościach, rozmawialiśmy z biskupem i wtedy ks. Jan Stawicki, jako nasz regionał, zapytał czy byłaby możliwość ogłoszenia sanktuarium. Biskup kazał nam napisać uzasadnienie, przedstawić historię i we wrześniu wydał dekret. Do nas ta wiadomość dotarła ze znacznym opóźnieniem – dopiero na zebraniu regionalnym w listopadzie. Jakaż to była radość!

Jednym z pierwszych gości w sanktuarium był ks. kardynał Stanisław Dziwisz. Wracał z Argentyny, gdzie odbierał doktorat Honoris causa na uniwersytecie, i w drodze powrotnej odwiedził księży z diecezji krakowskiej tu pracujących.
My zaprosiliśmy ks. Kardynała do nowego sanktuarium. Było to ważne, ponieważ osobiście podziękował arcybiskupowi za sanktuarium.
Ta wizyta była dla nas swoistym podbudowaniem. Ks. Kardynał powiedział, że Chrystus przychodząc na świat, dał nam Ewangelię, a teraz dał nam Koronkę do Miłosierdzia. Jest wiele form pobożności stworzonych przez człowieka, ale ta jest duchowością stworzoną przez Pana.

Poprosiliśmy też Arcybiskupa, by zechciał udzielić święceń diakonatu dwóm naszym klerykom. Miały one miejsce 22 stycznia, w dniu św. Wincentego Pallottiego. Po święceniach zapytałem Arcybiskupa, czy byłaby możliwość, żeby Koronka do Miłosierdzia Bożego była raz w tygodniu transmitowana przez radio. W odpowiedzi zapytał: „Dlaczego tylko raz? Dlaczego nie codziennie?”A przedtem, choć wiele razy próbowaliśmy, nie udawało się. Nie chciano nawet uznać tego, że to sanktuarium i kazano czekać w kolejce, bo wszystkie parafie mają takie same prawa.

W naszym kościele...
... Koronka jest odmawiana codziennie. Przychodzi dużo ludzi. Po Koronce czytamy fragment z „Dzienniczka” św. Faustyny, komentujemy teksty, śpiewamy „Hymn do Miłosierdzia Bożego” – tekst przygotował ks. Korbecki, a melodię napisał ten sam kompozytor, który skomponował pieśń na przyjęcie Jana Pawła II. W piątki natomiast jest wystawienie Najświętszego Sakramentu, adoracja oraz Msza św.
Dzieci, które przychodzą na katechezę odmawiają jedną część Koronki do Miłosierdzia Bożego.
Zaczyna się ruch pielgrzymkowy. Mam nadzieję, że wejście do radia przyczyni się do jego rozwoju.

Obok kościoła budujemy centrum, które obecnie jest na etapie malowania i adaptacji do potrzeb kultu. Musimy się też zatroszczyć o zapewnienie ludziom właściwie zorganizowanego czasu (na razie często sięgam po harmoszkę i gram, wspólnie śpiewamy). Trzeba też zadbać o parkingi dla autokarów. Właściwe zorganizowanie wszystkiego to praca na lata. Wydajemy od wielu lat kwartalnik „Raios da Divina Misericordia” („Promienie Miłosierdzia Bożego”), który służy przybliżaniu ludziom Miłosierdzia Bożego.
Oprócz informacji, rozważań itp. zamieszczamy też świadectwa nadesłane przez ludzi, którzy chcą się podzielić radością doznanych łask.

W jednym z poprzednich numerów „Raios” było wydrukowane świadectwo Soni Barlozzi, kobiety, która była raczej obojętna religijnie, ukierunkowana na spirytyzm. Kiedy zachorowała jej matka – miała raka – Sonia szukała w różnych religiach pomocy, uzdrowienia dla niej. Kiedyś przyszła do polskiego kościoła w Rio i tam ks. Paweł Piotrowski, duszpasterz Polaków, odnośnie Miłosierdzia Bożego miał użyć takiego sformułowania: „Moc Pana

Boga jest tak wielka, że gdyby chciał, to nawet bombę atomową mógłby zatrzymać”. I Sonia pomyślała: „Jeżeli Pan Jezus Miłosierny ma taką moc, to dlaczego nie miałby uzdrowić mojej matki”. Modliła się do Jezusa Miłosiernego. I miała świadomość, że matka w tej chwili czuje się już dobrze. A matka była już prawie w stadium końcowym raka. Sonia pojechała do szpitala, w którym leżała mama. Zastała ją siedzącą na łóżku. Mówiła, że jest głodna i chce fejżaładę – potrawę z grochem. Wróciły do domu, zjadła to. I żyła jeszcze 15 lat.

Sonia przyrzekła Panu Jezusowi, że jak uzdrowi jej matkę, będzie głosić Jego Miłosierdzie i dzisiaj jest prawdziwą apostołką Miłosierdzia Bożego. Rozsyła materiały o Miłosierdziu Bożym, nie liczy się z pieniędzmi, nie zastanawia się, czy ktoś zapłaci jej czy nie. A i tak starcza na wszystko. Mówi: „Ja przez obrazek się nawróciłam i teraz muszę robić to samo dla innych”. Kiedy pracowałem w Amazonii też mi przysyłała materiały, czasem pieniądze.

To jest bardzo ciekawe nawrócenie – bo często bywa tak, że ktoś odzyska zdrowie, uzyska łaskę, o którą prosił, i nawet nie pomyśli, by podziękować.

Większość świadectw, które zamieszczamy to proste fakty, ale one potwierdzają ufność w Miłosierdzie Boże. Oto kilka z nich:

– W naszej parafii mieszka rodzina słynnego w Brazylii śpiewaka. Był chory na raka prostaty – teraz jest zdrowy. Mówi o sobie, że sam jest cudem Miłosierdzia Bożego.

– Pewna rodzina jechała na lotnisko przed świętem Miłosierdzia Bożego. Mają zwyczaj codziennie odmawiać Koronkę do Miłosierdzia Bożego. Odmawiali modlitwę w samochodzie. Droga na lotnisko wiodła przez miejsce, gdzie akurat ustawili się bandyci rabujący po kolei samochody. Mąż zorientował się i zahamował gwałtownie kilka metrów przed nimi. Rodzina krzyczała: „Jezu, zmiłuj się nad nami!”.Udało się im wycofać i uciec.

Bandyci na szczęście nie strzelali. Było tak blisko, że mogliby ich zabić. Mówili, że modlitwa i miłość do Pana Boga ich uwolniła, bo efekty mogły być tragiczne.
To doświadczenie zwiększyło ich zaufanie do Miłosierdzia Bożego. Staramy się, by pismo było wydawane regularnie i docierało do jak największej liczby ludzi.

Wysłałem kilka osób na kurs dla dziennikarzy i one mi pomagają. Pomaga nam też młody człowiek z sąsiedniej parafii, który przyszedł do nas, bo „Pan Jezus z tego obrazka” pomagał jego ojcu i teraz pomaga jemu.

Mamy grupę – Ruch Miłosierdzia Bożego – którą założył jeszcze ks. Korbecki. Oni modlą się, podejmują różne wysiłki, przyjmują gości, dla których przygotowują zawsze jakieś spotkania itp. Potrzebujemy jeszcze osób, które mogłyby pójść dalej.

Obecnie przygotowujemy historię sanktuarium z uwzględnieniem łask otrzymanych przez ludzi dzięki Miłosierdziu Bożemu.Dzięki modlitwom i Miłosierdziu Bożemu możemy też przeciwdziałać kultom afro-brazylijskim, które w Brazylii są bardzo silne.

Ks. Jan Sopicki SAC, misjonarz w Brazylii
Zdjęcia: ks. Jan Sopicki SAC, archiwum, ks. Jacek Wójcik

Wstecz

SMS misje