Strona główna arrow Warto przemyśleć arrow Syjon chrześcijański
Syjon chrześcijański Drukuj Poleć znajomemu
Syjon chrześcijański jest jednym z takich miejsc w Ziemi Świętej, w których w sposób szczególny możemy dotknąć tajemnicy obecności Matki Bożej. Według starej i czcigodnej tradycji, potwierdzonej w VII wieku przez patriarchę Jerozolimy Sofroniusza, to właśnie tu mieszkała Maryja po śmierci i zmartwychwstaniu swego Syna, i tu też zasnęła, zanim została wzięta do nieba.

To zachodnie wzgórze Jerozolimy nazwano Syjonem dopiero w IV wieku. Pierwotnie nazwę Syjon nosiło południowo-wschodnie wzgórze Jerozolimy, na którym znajdowała się dawna twierdza Jebusytów, zdobyta przez Dawida i dlatego nazywana też Miastem Dawidowym (2 Sm 5,7). Wzgórze to było święte dzięki znajdującej się tam Arce Przymierza.
Za czasów króla Salomona nazwą Syjon zaczęto określać wzgórze północno-wschodnie, na które przeniesiono Arkę i zbudowano Świątynię oraz rezydencję króla. To właśnie wtedy tę górę świątynną, a w końcu całe miasto, zaczęto nazywać Syjonem.
Syjon oznaczał więc święte miasto Jeruzalem. Syjon to Góra święta, którą wybrał sobie sam Jahwe i na której zamieszkał (Ps 74,2).
Ta stara nazwa kananejska była używana wobec Jerozolimy wtedy, gdy chodziło o podkreślenie jej jako centrum religijnego i publicznego.

Gdy Rzymianie zburzyli Jerozolimę, chrześcijanie osiedlili się na zachodnim, najwyższym wzgórzu Jerozolimy. Dość szybko powstał tam kościół dedykowany Maryi. Wtedy zaczęto wzgórze Wieczernika utożsamiać z biblijną górą Syjon. Zastosowano przepowiednię Izajasza: „Prawo wyjdzie z Syjonu” (Iz 2,3). W IV wieku w miejscu tym wybudowano bazylikę noszącą chwalebny tytuł „Świętego Syjonu”.
Od tego czasu utrwaliło się nazewnictwo geograficzne, które sprawia, że Syjon chrześcijański nie jest tożsamy z Syjonem Starego Testamentu.
Bazylikę tę...
... zniszczyli najpierw w 614 roku Persowie, a potem po raz kolejny muzułmanie. Krzyżowcy zastali tu jedynie ruiny.

Jedynym wyjątkiem była piętrowa kaplica Wieczernika. Wtedy wzniesiono tu wspaniałą trzynawową świątynię. Znajdowała się w niej specjalna tablica z napisem: „Święta Boża Rodzicielka wyniesiona została ponad chóry Aniołów”.
W 1187 roku Jerozolimę zdobył Saladyn. Sanktuarium Wieczernika oddał pod opiekę Syryjczykom, płacącym mu daninę. Przez kolejne wieki zbudowana przez krzyżowców bazylika, pozostawiona samej sobie, coraz bardziej podupadała. Żyjący w XII wieku rabin Beniamin z Tudeli nauczał, że właśnie w tym miejscu został pochowany król Dawid. Dlatego też, gdy w 1551 roku muzułmanie przejęli kościół na Syjonie, Wieczernik zamieniono na meczet proroka Dawida.
Aż do XIX wieku wstęp do Wieczernika dla chrześcijan był zabroniony.
Teren ten w 1898 roku otrzymał od sułtana tureckiego cesarz niemiecki Wilhelm II. Podarował go katolikom niemieckim, którzy wznieśli kolejną świątynię. Opiekę nad nią powierzono benedyktynom.
Od ponad stu lat dominuje więc nad Syjonem chrześcijańskim potężna wieża Bazyliki Zaśnięcia Najświętszej Maryi Panny. Rotunda o stożkowatym dachu, nawiązująca stylem do Akwizgranu, surowa romańska architektura bazyliki i klasztoru, nadają całości wygląd średniowiecznej twierdzy. A wewnątrz krypta. Na jej środku ołtarz zaśnięcia Matki Bożej. Przed ołtarzem figura Najświętszej Maryi Panny zapadającej w sen.

Góra Syjon. Wieczernik. Pierwsza siedziba rodzącego się Kościoła. Wśród uczniów Jezusa obecna Maryja. Towarzyszy rodzącemu się kościołowi, tak jak była przy narodzinach Jezusa. Była ze swym Synem od początku: Nazaret, Betlejem, Kana, czas nauczania aż po czas męki i śmierci. „Oto Matka Twoja…” – słowa Jezusa skierowane do Jana. To także słowa skierowane do każdego z nas, uczniów Jezusa.

Tutaj szczególnie mocno czujemy jej obecność. Obecność delikatną i pełną pokory. Wspiera nas nie narzucając się, pozostając z boku. Bo ona prawdziwie kocha.

Ks. Piotr Nowicki SAC