MATKA BOŻA BOLESNA Z KIBEHO – RWANDA
Matka Boża objawiała się w latach 1981- 1983 trzem dziewczętom, uczennicom szkoły prowadzonej przez siostry zakonne, ukazując swoje bolesne oblicze, zatroskane o każdego człowieka i wzywając do żalu za grzechy i umartwienia.

28 listopada 1981 r. Matka Boża objawiła się Alfonsynie Mumureke (16 lat), przedstawiając się jako Matka Słowa. Poleciła jej przekazywać osobiste orędzia, skierowane do poszczególnych osób, zgromadzeń zakonnych. Mówiła też o przyszłości Rwandy.
12 stycznia 1982 r. po raz pierwszy Maryja ukazała się Nathalie Mukamazimpaka (17 lat) i poprzez nią wzywała do pokory, gotowości pełnienia woli Bożej, ofiarowania siebie i pogłębienia modlitwy.
Matka Boża ukazywała się Marie-Claire Mukangango (20 lat) od 2 marca 1982 do 15 września 1982 r., wzywając do żalu za grzechy, rozważania męki Jezusa...

...i bólu Jego Matki, do odmawiania różańca i Koronki do Siedmiu Boleści NMP.

Matka Boża pokazała też przyszłość Rwandy, ostrzegając przed tragedią wojny bratobójczej, która wybuchła w 1994 r. Podczas niej Marie-Claire została zamordowana. W kaplicy zabito ok. 80 osób.
Zgodnie z wolą Maryi w pobliżu miejsca objawień wzniesiono nową kaplicę, do której pielgrzymują wierni. W 2002 r. rozpoczęto budowę sanktuarium.

MATKA BOŻA MIŁOSIERDZIA (OSTROBRAMSKA) - LITWA
Obraz został namalowany przez nieznanego autora, pochodzącego z krakowskiej szkoły malarstwa, w celu zawieszenia po wewnętrznej stronie bramy, zwanej Ostrą, wiodącej do Wilna, w 1 poł. XVII w. (wcześniej, z 1522 r., obraz Maryi uległ zniszczeniu). Przedstawia Maryję apokaliptyczną, w aureoli, z 42 promieniami, 12 gwiazdami. Złota szata jest darem wileńskich złotników z okazji wniesienia obrazu 12.04.1671r. do kaplicy wybudowanej przez karmelitów, którym powierzono opiekę nad obrazem. To ich staraniem dla słynącego cudami wizerunku została wybudowana kaplica drewniana, która spłonęła w 1715r. Obraz cudem ocalał. Wybudowano kaplicę murowaną. W 1715r. papież Klemens X ustanowił Bractwo Opieki Najświętszej Maryi Panny. Od tego czasu, aż do dziś, są odprawiane "opieki" - nabożeństwa do Matki Bożej Miłosierdzia.

W czasach komunizmu Ostra Brama była symbolem wytrwania w wierze.
Obraz został koronowany po odzyskaniu niepodległości przez Polskę 02.02.1927r. W tym samym roku Maryja otrzymała tytuł Matki Bożej Miłosierdzia.

NAJŚWIĘTSZA DZIEWICA Z GUADALUPE – MEKSYK
W grudniu 1531 r. Indianin, Juan Diego, szedł do miasta Tlatelolco na mszę św. Kiedy przechodził obok wzgórza, na którym dawniej wznosiła się pogańska świątynia bogini Tonanzin usłyszał śpiew ptaków i usłyszał swoje imię. Podszedł i zobaczył młodą Indiankę, która powiedziała w jego języku: „Jestem Dziewicą Maryją, Matką prawdziwego Boga, dla którego wszystko żyje, Pana nieba i ziemi. Pragnę goraco, aby mi tu zbudowano świątynię, abym w niej mogła okazywać moją miłość, moje współczucie, moją pomoc i opiekę.” Prosiła też, by poszedł do biskupa i przekazał posłanie.

Biskup nie chciał wierzyć i kiedy, po kolejnym spotkaniu z Dziewicą, Juan Diego przekazał mu Jej prośbę, poprosił, by dała mu jakiś znak. Maryja spełniła to życzenie i kazała Juanowi zerwać kwiaty, które wyrosły na wzgórzu. Choć była zima, Indianin zerwał przepiękne róże, które Maryja włożyła do jego tilmy (płaszcza). Zaniósł je biskupowi – kiedy rozwinął tilmę ukazał się na niej wizerunek Najświętszej Dziewicy – Pięknej Pani ze wzgórza. Biskup polecił umieścić płaszcz z wizerunkiem w swojej kaplicy, a także spełnić prośbę Maryi.

26 grudnia 1531 r. obraz przeniesiono do kościółka. Od tego momentu nawróciło się wielu Indian. W latach późniejszych powstało tu sanktuarium, do którego po dziś dzień pielgrzymują Meksykanie.

MATKA BOŻA Z CHIQUINQUIRÁ - KOLUMBIA
W 1561 r., na prośbę właściciela ziemskiego Antonio de Santana, malarz Alonso da Navaraez namalował Matkę Bożą z Dzieciatkiem na ręku, stojącą na półksiężycm, pomiędzy św. Antonim z Padwy i św. Andrzejem Apostołem. W prawej ręce trzymała berło, a z lewej, trzymającej Jezusa, zwisał różaniec. Obraz, namalowany na samodziałowym płótnie mieszankami różnorakich glinek, został umieszczony w krytej słomą kaplicy.

Wystawiona na działanie czynników atmosferycznych kaplica uległa zniszczeniu, a obraz stracił kolory – postacie stały się prawie niewidoczne. Nowy proboszcz polecił obraz przenieść do kaplicy w Chiquinquira, będącej w rzeczywistości rupieciarnią i schronieniem dla bydła. W 1585 r. przybyła do wsi Maria Ramos, która uporządkowała kaplicę i zawiesiła obraz na ścianie. Spędzała przed nim wiele godzin na modlitwie. Bardzo pragnęła go odnowić. Kiedy 26 grudnia 1586 r. wychodziła z kaplicy, spotkała znajomą z córeczka. Dziewczynka, zaglądająca ciekawie do kaplicy, zawołała: „Patrzcie, Matka Boska jest w ławce pani Marii i bardzo świeci!”. Kobiety zobaczyły, że obraz stoi w ławce – ma żywe kolory, a postacie są doskonale widoczne. Upadły na kolana, dziękując Maryi za ponowne ukazanie się na obrazie.

Biskup polecił wybudować w tym miejscu kościół dla cudownego obrazu. Od tego czasu Kolumbijczycy licznie odwiedzają sanktuarium, prosząc Matkę Bożą o potrzebne łaski.
Teologowie porównują historię obrazu z historią zbawienia człowieka.

MATKA BOŻA Z LA-VANG – WIETNAM
W La-Vang („rozlegające się krzyki”) w czasie wojny i nasilonych prześladowań gromadzili się uchodźcy chrześcijańscy. Gromadzili się pod drzewem pagodowym na wspólnej modlitwie i rozważaniu tajemnic różańcowych. Pewnego wieczoru w 1798 r. objawiła im się Matka Boża z Dzieciątkiem na ręku – widzieli Ją także obecni w pobliżu poganie. Przeszła przed zgromadzonymi i powiedziała: „Dzieci, dam wam to, o co mnie prosicie. Odtąd, kto przyjdzie w to miejsce, aby modlić się do mnie, będzie przeze mnie wysłuchany.”
Na miejscu objawienia powstała drewniana kaplica - ludzie otrzymywali tu liczne łaski za przyczyną Maryi.

Rosnące wokół kaplicy trawy i zioła miały właściwości uzdrawiające. Kiedy w 1825 r. miejscem tym zawładnęli buddyści i wybudowano tu pagodę z figurą Buddy, jego kapłani z kilku wiosek mieli identyczny sen, w którym Budda nakazywał im usunąć posąg z miejsca, które należy do Pani Nieba, a rano zobaczyli posąg, leżący przed pagodą. Jak ustalili nie mogli go wynieść chrześcijanie. Oddali więc to miejsce katolikom, którzy umieścili na miejscu Buddy figurkę Niepokalanej, a pagodę zamienili w kościół.
W 1961 r. rozpoczęto budowę nowej świątyni, którą zniszczono podczas wojny wietnamskiej w 1972 r. Nie ustały jednak pielgrzymki, chociaż reżim komunistyczny patrzy na nie niechetnym okiem.

MATKA BOŻA Z AKITA – JAPONIA
W japońskim klasztorze Akita znajduje się, wyrzeźbiona w 1965 r. przez buddyjskiego artystę, figura Maryi stojącej pod krzyżem, na kuli ziemskiej. Figura okrywała się krwawym potem, a z oczu Maryi wielokrotnie płynęły łzy.

6 lipca 1973 r. s. Agnieszka Katsuko Sasagawa (schorowana, niesłysząca; na jej dłoni w czwartek pojawiała się rana w kształcie krzyża, która niknęła w niedzielę, by pojawić się w następny czwartek – odczuwała ból, nasilający się w piątek) zauważyła, że drewniana figura promieniuje światłem. Z dłoni Maryi płynęła krew. Jej postać jakby ożyła – powiedziała, że s. Agnieszka zostanie uleczona z głuchoty oraz prosiła o modlitwę w intencji wynagrodzenia za grzechy ludzkości. 26 lipca usłyszała głos swojego anioła stróża, który zapowiadał, że tego dnia skończy się jej ból oraz ustanie krwawienie Maryi. Tak się też stało.
3 sierpnia, w pierwszy piątek miesiąca, Maryja mówiła o strasznej karze, wiszącej nad ludzkością, którą powstrzymała ofiarowując Ojcu niebieskiemu krew Jezusa, Jego cierpienia i rzeszę ofiarnych dusz, przepełnionych miłością; „Gniew niebieskiego Ojca może złagodzić modlitwa, pokuta, szczere ubóstwo i odważne akty ofiary”.

13 października 1973 r. s. Agnieszka, podczas odmawiania modlitwy różańcowej usłyszała głos Maryi, ostrzegający przed karą i wzywający do modlitwy: Jedyną bronią, która pozostanie, będzie różaniec i znak mojego Syna. Ci, którzy mi zaufają, będą ocaleni.” Siostra na kilka miesięcy odzyskała słuch.
4 stycznia 1975 r. figura zaczęła płakać, jak żywa osoba. Powtarzało się to wiele razy aż do 15 września 1981 r. Orędzie z Akita nawiązuje do objawień w Fatimie.

APARECIDA – BRAZYLIA
W 1719 r. przez pewną wioskę na wybrzeżu miał przejeżdżać gubernator. Rybacy mieli złowić ryby na przyjęcie ku czci dostojnego gościa. Wielokrotnie zarzucali sieci – bezskutecznie. W końcu Joao Alves wyłowił niewielką (40cm) czarną statuetkę bez głowy. Przy ponownym zarzuceniu sieci wyłowił głowę. Była to figurka Matki Bożej Niepokalanie Poczętej z księżycem pod stopami i gwiazdą nad głową.
Kiedy rybacy raz jeszcze zarzucili sieć wyciągnęli ją pełną ryb.

Figurkę Niepokalanej przez 15 lat przechowywał w swoim domu Felipe Pedroso i wystawiał ją w każdą sobotę na podwórku, gdzie przychodzili się modlić mieszkańcy wioski. Kiedy wyprowadzał się, podarował figurkę synowi, który, widząc, iż przybywa coraz więcej chętnych do modlitwy u stóp Niepokalanej, wybudował dla niej kaplicę. Figurkę nazwano „Aparecida” – „Zjawiona”. W 1745 r. wzniesiono sanktuarium na górze Morro dos Coqueiros. Figurka była, i jest, znakiem szczególnego działania łaski Bożej i obecności Maryi wśród Brazylijczyków.

W 1931 r. Aparecide przewieziono do Rio de Janeiro i wobec niej cały naród został poświęcony Niepokalanemu Sercu Maryi.
Obecne sanktuarium należy do największych kościołów świata.

MATKA BOŻA Z NAZARETU W BELEM - BRAZYLIA
W 1700r. caboclo Jose Placido de Souza polował w okolicach igarape Murutucu. Między kamieniami zauważył pokrytą błotem figurkę Matki Bożej z Dzieciątkiem. Zaniósł ją do prymitywnego szałasu i zawiesił w sporządzonym przez siebie ołtarzu. Modliło się tu coraz więcej podróżnych. Któregoś dnia figurka zniknęła - wróciła na brzeg igarape Murutucu. Wybudowano więc w tym miejscu pustelnię, a Jose Placido zbudował obok swój nowy dom. Z różnych stron przybywali ludzie, zachęceni wieściami o cudach. Wznoszono kolejne kaplice, gdy poprzednie rozpadały się. W 1773r. biskup oddał Belem pod opiekę Matki Bożej z Nazaretu, figurę wysłał do renowacji, do Portugalii. Po powrocie figury w 1774r. powstało sanktuarium, które przekazano bractwu Nossa Senhora de Nazare. 8 września 1790 r. ustanowiono święto Cirio de Nazare, połączone z procesją ze świecami. Na początku XX w. opiekę nad kościołem przejęli Barnabici. Oni wznieśli nową świątynie.

15 grudnia 1971r. Zgromadzenie Ustawodawcze stanu Para proklamowało Nossa Senhora de Nazaro patronką prowincji i Królową Amazonii.