Strona główna arrow Rok 2009 arrow Nr 48 (3/2009) arrow Jubileusz 75-lecia obecności Sióstr Pallotynek w Polsce
Jubileusz 75-lecia obecności Sióstr Pallotynek w Polsce Drukuj Poleć znajomemu
Wspólnota Sióstr Pallotynek została założona w roku 1838 przez św. Wincentego Pallottiego (1795-1850) w Rzymie, jako integralna część Zjednoczenia Apostolstwa Katolickiego. Na przełomie XIX i XX wieku Zgromadzenie podzieliło się na dwie odrębne części – Siostry Apostolstwa Katolickiego i Siostry Misjonarki Apostolstwa Katolickiego, których siedzibą stał się Limburg n/Lahnem w Niemczech.

Pallotynki – misjonarki – stanęły na polskiej ziemi dnia 2 lutego 1934 roku. Stało się to za przyczyną ks. Alojzego Majewskiego SAC, który 27 lat wcześniej dokonał przeszczepienia do Polski Stowarzyszenia Księży i Braci Pallotynów.

Pierwsze siostry – s. Aurelia Wachowska (jej ojciec był Polakiem, pochodziła z Niemiec) i s. Kazimiera Milewska (pochodziła z Pomorza, wstąpiła do Zgromadzenia w Limburgu) przybyły do Ołtarzewa, gdzie gościnnie przyjęli je Księża Pallotyni.
Tu też zaczęły zgłaszać się kandydatki zainteresowane nową, apostolsko nastawioną wspólnotą, realizującą charyzmat św. Wincentego Pallottiego.

Kolebką Zgromadzenia stała się Rajca k. Nowogródka. Siostry i pierwsze kandydatki (7) osiedliły się...

... w otrzymanym od pallotynów dworku (dawnej siedzibie hrabiów Wereszczaków). Wraz z domem otrzymały sześćdziesięciohektarowe gospodarstwo.

Pierwsze lata istnienia młodej wspólnoty naznaczone były niedostatkiem, wytężoną pracą i ofiarą. Ale był to też czas intensywnego wzrostu wielkiej gorliwości apostolskiej młodych Sióstr Pallotynek. W 1939 roku (po 5 latach) wspólnota liczyła już 64 osoby (w tym 27 nowicjuszek i postulantek).

Młode siostry profeski od chwili złożenia ślubów musiały podejmować odpowiedzialne zadania i prace i pełnić różnorodne funkcje (w 1936 roku z powodu ówczesnej sytuacji politycznej musiało opuścić Rajcę 5 sióstr profesek przybyłych z Niemiec do pomocy pionierkom – s. Aurelii i s. Kazimierze). Siostry otaczały opieką chorych, otworzyły bezpłatne przedszkole i świetlicę w Rajcy. Zorganizowały Krucjatę Eucharystyczną i Sodalicję Mariańską, prowadziły Katolicką Akcję Kobiet.
Wyremontowały stary spichlerz i urządziły w nim kaplicę, do której przychodziła miejscowa ludność – nie tylko katolicka, ale i prawosławna.
Przede wszystkim zaś katechizowały, pomagały prowadzić rekolekcje parafialne.
Przy tym prowadziły gospodarstwo, sad i zajmowały się wszelkimi pracami domowymi i gospodarczymi.

W dniu wybuchu II wojny światowej istniało już pięć placówek, miały powstać dwie następne. Siostry przygotowywały się też do wysłania „apostołów” na misje do Afryki.

Kapituła Generalna Zgromadzenia utworzyła z „misji polskiej” samodzielny okręg, którego przełożoną została s. Aurelia Wachowska. Wszyscy z nadzieją patrzyli w przyszłość.

Niestety – wojna położyła kres tym planom. 17 września 1939 roku tereny te zajęła Armia Czerwona. Wspólnota musiała się rozproszyć. Dwór w Rajcy przekształcono w szpital wojskowy.

Czas wojenny siostry przetrwały podzielone na grupy, które nie zawsze mogły się ze sobą kontaktować. Musiały także zdjąć stroje zakonne. Część pozostała w Rajcy i pobliskim Nowogródku, część pracowała w Wilnie, a pewna grupa znalazła schronienie w Płonce Kościelnej (k. Łap). Postulantki i nowicjuszki wróciły do domów rodzinnych, aby z bliskimi przetrwać czas wojny.

Przez cały okres wojny i okupacji siostry angażowały się w różne formy pomocy rodakom. Podjęły pracę w wileńskim Komitecie dla Uchodźców, pracowały jako pielęgniarki w szpitalach i domach prywatnych, angażowały się w pomoc partyzantom, dzieliły trudy życia okupacyjnego i jego niebezpieczeństwa z miejscową ludnością.

Po wojnie musiały, wraz z tysiącami Polaków wysiedlonych ze Wschodu, wyjechać z Nowogródczyzny. Ich nową „kolebką” miał stać się Gdańsk. Tu starały się dotrzeć siostry, które rozproszyły się podczas wojny, tu też zgłaszały się nowe kandydatki. Pierwsza „przystań” to – dzięki pomocy Księży Pallotynów – niewielki domek przy ul. Malczewskiego 144. Obok siostry wybudowały barak, który stał się schronieniem dla wojennych sierot, a potem przez wiele lat (do 1991 roku) był siedzibą prowadzonego przez siostry Domu Pomocy Społecznej dla Dzieci. Tak rozpoczęła się nowa karta historii Sióstr Pallotynek w Polsce.

Obecnie na terenie Polski istnieje 25 wspólnot Sióstr Pallotynek. Zgromadzenie podjęło także pracę na misjach – Rwanda, Kongo, Kamerun – na Wschodzie – Ukraina, Białoruś, Rosja – oraz we Włoszech (Rzym) i we Francji (Osny).
Do Polskiej Prowincji należy 307 sióstr różnych narodowości (Polki, Ukrainki, Białorusinki, Rwandyjki, Kongolijki, Rosjanki).

Jako integralna część Zjednoczenia Apostolstwa Katolickiego Pallotynki mają te same cele i ten sam charyzmat, co całe dzieło św. Wincentego Pallottiego, do którego należą także Księża i Bracia Pallotyni oraz wspólnoty osób świeckich.
Chcemy „ożywiać wiarę, rozpalać miłość i jednoczyć wysiłki, aby cały świat mógł poznać i pokochać Chrystusa”. Chcemy używać wszelkich możliwych środków i zapraszać do współpracy wszystkich, których spotykamy, bo wiemy, że „dobro czynione w pojedynkę jest krótkotrwałe i niepewne”.
Czynimy to, podejmując różnorodne posługi w Kościele (katechizacja, praca parafialna, prowadzenie wspólnot, praca w instytucjach kościelnych – seminaria, kurie, biura itp.) oraz prowadząc różnorodne dzieła (przedszkola, domy opieki, dom dziecka).

Wielką troską naszej wspólnoty jest również praca misyjna (Afryka) i ewangelizacyjna (kraje Wschodu).

Rok 2009 przeżywamy jako dziękczynienie Bogu za 75 lat historii Pallotynek na ziemiach polskich. Z serca zapraszamy do wspólnego dziękczynienia i modlitwy.

Siostry Pallotynki