Horyzonty Misyjne - Biały człowiek nie rozumie wielu spraw

Od każdego człowieka możemy się czegoś nauczyć. Czasami wydaje się nam, że już wszystko wiemy i możemy pouczać innych, tymczasem wcale tak nie jest.

Lubię rozmawiać z Indianami z naszych wspólnot w interiorze. Ich życie jest zdecydowanie inne od naszego. Obserwując je możemy zauważyć pewną beztroskę w tylu różnych sprawach, które nam wydają się niezbędne. Mają czas na to, by bawić się wspólnie ze swoimi dziećmi. Okazują wiele radości. Podczas rozmowy często się śmieją, są pogodni.

Z drugiej strony można zauważyć, jak bardzo są zjednoczeni. Nie ma między nimi bogatych i biednych. Nie martwią się, aby gromadzić dobra materialne. Ich wódz żyje tak samo jak inni. Jeżeli stwierdzą, że coś jest potrzebne dla dobra wspólnoty, wówczas gromadzą się i pracują razem. Nocami wspólnie wypływają na połów ryb. To, co złowią, dzielą pomiędzy wszystkich. Nikt nie może być pominięty. Podobnie jest, kiedy idą na polowanie. To, co upolują, należy do wszystkich, a nie tylko do tej osoby, która upolowała. Nie sprzedają innym tego, co upolowali czy złowili.

Przyjemne są wieczory w ich towarzystwie – zwłaszcza, gdy się decydują przygotować jakiś program artystyczny. Wówczas wszyscy razem się gromadzą i w wiosce odbywa się wspólna uroczystość.

Jakże inaczej wygląda nasze życie codzienne! Tyle wysiłku wkładamy w to, aby zdobyć rzeczy niezbędne do życia oraz te, które nie są konieczne, ale chcemy je posiadać ze względu na innych.
Chcemy mieć to, co mają inni. Nie możemy pozostać w tyle. Jakże często jesteśmy tak zagonieni, że nie starcza nam czasu na nic więcej, nie starcza go dla rodziny. Gdy zauważymy, że ktoś ze znajomych ma coś nowego, nie umiemy się tym cieszyć, ale budzi się w nas zazdrość. My też ....

...chcielibyśmy to mieć. Zaczyna się nowa gonitwa za pieniędzmi, bo my musimy to zdobyć! Ileż niepokoju budzi tego rodzaju chęć posiadania. Ileż zatargów i nieporozumień powstaje z tego powodu.

W naszej gonitwie za tym, by mieć więcej, by jak najwięcej dokonać, nie mamy czasu, by się zachwycić pięknem przyrody wśród której żyjemy.

Kiedyś ponad osiemdziesięcioletni ksiądz pochodzenia niemieckiego, który przez całe życie pracował w Paranie, od czasów, gdy były tam niewielkie wspólnoty rozsiane w dżungli, przez którą się przedzierał codziennie, powiedział mi coś, co mnie kompletnie zaskoczyło: „Proszę księdza, proszę spojrzeć na ten liść, albo na ten kwiat – jakie one są piękne. Ja przez tyle lat przedzierałem się przez lasy, ale nigdy nie miałem czasu, żeby się zatrzymać i popatrzeć na ich piękno. Niech ksiądz zobaczy, jakie piękne rzeczy Pan Bóg stworzył”.
Podobnie Indianie, którzy żyją wśród przyrody, potrafią się z nią integrować. Nie niszczą niepotrzebnie lasów, bo przecież z nich żyją. Nie zanieczyszczają wody, bo w niej są ryby, które łowią codziennie. Dzięki temu mogą przeżyć w harmonijnym współżyciu z naturą.

Jakże inaczej wówczas wygląda codzienne życie! Nie ma tylu niepotrzebnych napięć, a ludzie naturalnie żyją we wzajemnym poszanowaniu.
Kiedyś jeden z wodzów plemienia Kambeba, obserwując nasz styl życia, powiedział mi: „Biały człowiek nie rozumie wielu spraw. Musi się jeszcze wiele nauczyć”.

Faktycznie, jak inaczej wyglądają w takiej rzeczywistości zasady społecznej krucjaty miłości. Nie potrzeba o nich za wiele mówić. Trzeba nimi po prostu żyć – jak Indianie w swoich wioskach, w poszanowaniu drugiego człowieka i w harmonii z przyrodą, która jest wspaniałym dziełem Boga.

Łączę serdeczne pozdrowienia i życzę Bożego błogosławieństwa
Ks. Jan Sopicki SAC z Amazonii
Zdjęcia autora

Wstecz

SMS misje