Strona główna arrow Pallotyni w Polsce arrow Sanktuaria pod opieką pallotynów
Sanktuaria pod opieką pallotynów Drukuj Poleć znajomemu

CZĘSTOCHOWA Sanktuarium Miłosierdzia Bożego

Na zachodnim zboczu Jasnej Góry, u stóp tronu Królowej Polski w Częstochowie, w roku 1947, osiedlili się Księża Pallotyni. W miejscu starej cegielni rozpoczęto budowę domu i kaplicy z materiałów odzyskanych z rozbiórki starych zabudowań i komina cegielni. W grudniu 1949 roku ks. bp. Teodor Kubina, pierwszy ordynariusz diecezji częstochowskiej, uroczyście poświęcił kaplicę i dom. W czasie przemówienia powiedział: Niech to miejsce służy Miłosierdziu Bożemu w cieniu Jasnogórskiej Pani. Każdy, kto nawiedzi ten kościół, niech zazna Bożego Miłosierdzia.

Od tego czasu uwidacznia się specjalne działanie Bożego Miłosierdzia w tym miejscu, zwanym odtąd Doliną Miłosierdzia.
W głównym ołtarzu, wykonanym z drzewa lipowego przez pana Halszkę z Krakowa, umieszczono w 1952 r. obraz Pana Jezusa Miłosiernego z podpisem: „Jezu Ufam Tobie”. ...

...Obraz, namalowany według wizji s. Faustyny Kowalskiej przez Adolfa Hyłę z Krakowa, stał się przedmiotem kultu Miłosierdzia Bożego.

Parafia pw. Miłosierdzia Bożego została ustanowiona w 1960 r. jako jedna z pierwszych w świecie pod takim wezwaniem. Ks. kard. Stefan Wyszyński, Prymas Polski, w 1965 r., nawiedzając świątynię powiedział: Miejsce to, zwane Doliną Miłosierdzia Bożego, mieszczące w sobie coś z Tatr i Bałtyku, niech z Maryją woła Magnifikat, a miłosierdzie Jego z pokolenia na pokolenie.

Metropolita częstochowski ks. abp Stanisław Nowak w 1992 r. podniósł kościół – ze względu na rolę, jaką pełni w pielęgnowaniu i rozszerzaniu kultu – do godności Archidiecezjalnego Sanktuarium Miłosierdzia Bożego.
W 1994 r. Prymas Polski, ks. kardynał Józef Glemp i biskup Jose Maria Hernandez z Meksyku poświęcili kaplicę polową oraz figurę Jezusa Miłosiernego. Figura jest darem Kościoła meksykańskiego dla Kościoła w Polsce.

W roku 1999, w 50-lecie pobytu w Dolinie Miłosierdzia, pod wpływem idei św. Wincentego Pallottiego, niezmordowanego apostoła Miłosierdzia Bożego, ze względu na licznie przybywających pielgrzymów z Polski i świata, pallotyni rozpoczęli budowę nowego kościoła.

CZARNA – Sanktuarium Matki Bożej Wychowawczyni

Początek kultu Matki Bożej w Czarnej datuje się na przełom XVI i XVII wieku, kiedy, jak głosi podanie, ciężko pracującym ludziom ukazała się Matka Najświętsza. W miejscu tym postawiono drewnianą kapliczkę i powieszono obraz Matki Bożej nieznanego malarza, który wkrótce zasłynął łaskami.

Sława otrzymanych łask rozchodziła się szybko. Z bliższych i dalszych okolic przybywali pielgrzymi. Staraniem hrabiny Izabeli Małachowskiej z Humieckich w 1763 r. rozpoczęto budowę kościoła, jak powiedział udzielając zgody, abp Władysław Łubieński, Prymas Polski: na cześć Boga Wszechmogącego i Matki Bożej słynącej tutaj przez swój obraz wszelkimi łaskami.

W 1929 r. powstała tu parafia. Obraz, malowany na płótnie, jest jednym z najpiękniejszych wizerunków Matki Bożej wykonanych na podobieństwo rzymskiego „Salus populi romani” (Zbawienie ludu rzymskiego) i pochodzi z przełomu XVI i XVII w. Został odnowiony w 1990 r.

W 1971 r. troska o Sanktuarium została powierzona przez bpa Piotra Gołębiowskiego (diecezja sandomierska) Stowarzyszeniu Apostolstwa Katolickiego. Obecny kościół został wybudowany w latach dwudziestych dwudziestego wieku.
Biskup sandomierski Jan Kanty Lorek, dekretem z dnia 25 lutego 1963 roku, zaliczył kościół w Czarnej do diecezjalnych sanktuariów maryjnych. Uroczysta koronacja Cudownego Wizerunku Papieskimi Koronami odbyła się 5 września 1999 r.

HODYSZEWO – Sanktuarium Matki Bożej Pojednania

Już w 1562 roku w Hodyszewie stała prawosławna cerkiew, która w 1596 roku, po zawarciu Unii Brzeskiej, kiedy duża część wiernych prawosławnych przeszła do Kościoła katolickiego, stała się świątynią unicką. Parafia powstała prawdopodobnie w 1727r. Już wówczas słynął łaskami znajdujący się tu obraz.

Legenda mówi, iż obraz Matki Bożej pojawił się na lipie w lesie. Ludzie zanieśli go do kapliczki w Kiewlakach, lecz kiedy znikł stamtąd i powtórnie ukazał się na tej samej lipie, zrozumieli, że Matka Boska życzy sobie pozostać na miejscu zjawienia się. Obraz pozostawiono, wzniesiono kapliczkę i w niej umieszczono obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem Jezus na ręku. Od tej pory w miejscu zjawienia się obrazu, zwanym Krynicą, wypływa źródło krystalicznie czystej wody, której wielu przypisuje właściwości uzdrawiające.

Po kasacie Unii Brzeskiej przez carat w 1875 r. prawosławie ponownie przejęło świątynię wraz z obrazem i mimo że drastycznie spadła liczba pielgrzymów, w roku 1878 zapadła decyzja o budowie nowej, większej cerkwi, do której przeniesiono także obraz. Starą, drewnianą cerkiew rozebrano, a z części dobrego jeszcze drewna zbudowano mniejszą, którą poświęcono w 1884 r. Stoi do dziś w Krynicy, otaczając źródełko.
W początkach wojny obraz został skradziony i wywieziony w głąb Rosji, skąd powrócił w 1928 roku.

Ze względu na wielki wzrost liczby pielgrzymów w 1931 roku rozpoczęto przygotowania do budowy nowego kościoła. Wybuch wojny w 1939 roku przerwał prace budowlane. W 1949 roku stan budowli pozwalał na to, aby po zainstalowaniu w niej cudownego Obrazu, świątynię pobłogosławić. Prawosławną cerkiew rozebrano, a z cegły postawiono plebanię i dom parafialny, które stoją do dziś. Budowę ukończono w 1974 roku.

Ciągły wzrost liczby pielgrzymów i związana z tym potrzeba większej ilości kapłanów do obsługi wiernych sprawiły, że ordynariusz diecezji ks. bp Mikołaj Sasinowski postanowił przekazać sanktuarium zgromadzeniu, które rozwinęłoby pracę w kierunku apostolskim. Dlatego zwrócił się z propozycją do Księży Pallotynów, którzy w maju 1976 roku przyjęli to zadanie.

OŻARÓW MAZOWIECKI – Sanktuarium Miłosierdzia Bożego

Pracę duszpasterską na terenie Ołtarzewa i Ożarowa zapoczątkowali Księża Pallotyni w roku 1927. Od pp. Kacprzyckich otrzymali na kaplicę część dworku w Parku Towarzystwa Miłośników Ołtarzewa. Funkcjonowała jako filia kościoła parafialnego w Żbikowie.
Przy kaplicy została erygowana w roku 1939, dekretem arcybiskupa Stanisława Galla, parafia ołtarzewska.

Na początku działań wojennych kaplica została całkowicie zniszczona. Odtąd miejscem modlitwy stała się jedna z sal w Wyższym Seminarium Duchownym Księży Pallotynów (obecny refektarz), zamieniona na kaplicę, podczas gdy cały gmach został zajęty przez okupanta na szpital dla rannych żołnierzy niemieckich.

Po zakończeniu działań wojennych Kuria Metropolitalna otrzymała w Ożarowie plac pod budowę kościoła parafialnego, na którym wybudowano drewniany barak, w roku 1946 poświęcony przez ks. bpa Zygmunta Choromańskiego. Opiekę duszpasterską objęli księża diecezjalni. Barak służył do roku 1986. 1 stycznia 1971 roku parafię pod wezwaniem św. Stanisława Kostki w Ożarowie Mazowieckim objęli Księża Pallotyni.
W 1977 roku przedstawiono na ręce wojewody warszawskiego prośbę o wydanie zezwolenia na podjęcie budowy kościoła. Jego Eminencja Ksiądz Kardynał Stefan Wyszyński – ówczesny Prymas Polski – parafię ożarowską powierzył na stałe pallotynom, którzy od tego momentu (1977) rozpoczęli bezpośrednie przygotowania do budowy świątyni, mającej stać się wotum wdzięczności za ocalenie Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego oraz całej Ojczyzny z nawałnicy drugiej wojny światowej.

W roku 1980 odbyła się uroczystość położenia „kamienia węgielnego”, poświęconego przez Papieża Pawła VI. Dokonał tego ks. kard. Stefan Wyszyński. W roku 1985 do pełnienia funkcji liturgicznych został przygotowany kościół dolny pod wezwaniem NMP Matki Emanuela. Kościół górny został ukończony i konsekrowany w roku 1989 przez Prymasa Polski kardynała Józefa Glempa.
Dnia 6 kwietnia 1997 r. ks. Prymas kard. Józef Glemp podniósł kościół pod wezwaniem Miłosierdzia Bożego do rangi Sanktuarium.

ZAKOPANE – Sanktuarium Miłosierdzia Bożego

Od roku 1946 Księża Pallotyni w Polsce stali się krzewicielami i misjonarzami kultu fatimskiego (ks. Leon Cieślak SAC). Centrum Kultu Fatimskiego w Stowarzyszeniu Apostolstwa Katolickiego (ks. Stanisław Czapla SAC) od 1951 r. stały się Krzeptówki.
Kaplica Niepokalanego Serca Maryi powstała w 1951r., poświęcona przez ks. abpa Baziaka w dniu 11 października 1959 r.

W kaplicy znajduje się historyczna figura Matki Bożej Fatimskiej, którą otrzymał ks. Stefan Kardynał Wyszyński w 1961 r. od biskupa Fatimy i przekazał ją następnie do tej kaplicy. 15 października 1961r., ówczesny biskup Krakowa – Karol Wojtyła dokonał poświęcenia figury i kaplicy w parku. 21 października 1987 r. w Rzymie na Placu św. Piotra Ojciec Święty Jan Paweł II koronował Statuę Matki Bożej Fatimskiej.

Od 1961r. kaplica na Krzeptówkach jest ośrodkiem fatimskim o zasięgu ogólnopolskim.
Grupa misjonarzy pallotyńskich rozpoczęła wówczas rekolekcje „różańca rodzinnego”, połączone z nawiedzeniem figury Matki Bożej Fatimskiej.

Kościół Matki Bożej Fatimskiej został wybudowany jako votum wdzięczności za ocalenie życia Ojca Świętego Jana Pawła II w dniu 13 maja 1981r. W lipcu 1987 r. poświęcono plac pod budowę. 13 maja 1992 r. poświęcenia kościoła dokonał Metropolita Krakowski, ks. Franciszek Kardynał Macharski. 7 czerwca 1997 r., w I sobotę miesiąca i liturgiczne wspomnienie Niepokalanego Serca Maryi, do Sanktuarium Fatimskiej Pani na Krzeptówkach przybył Ojciec Święty Jan Paweł II. Sprawował w kościele sanktuaryjnym Mszę Świętą, konsekrował kościół i wygłosił kazanie.

Niemal na każdym kroku można tu spotkać elementy związane z Janem Pawłem II. Od chwili powstania każdego dnia służy też Papieżowi – przede wszystkim codzienną modlitwą i propagowaniem papieskiej nauki.

Dekretem Penitencjarni Apostolskiej z 1992 r. sanktuarium otrzymało przywilej „odpustu zupełnego” pod zwykłymi warunkami na „wieczne czasy”, ilekroć grupy pielgrzymów przybędą do sanktuarium.

KOCHAWINA – Sanktuarium Matki Bożej Kochawińskiej

Pierwsza siedziba pallotynów na ziemiach polskich znajdowała się w Jajkowcach (Antoniówka), niedaleko Kochawiny, znanej dzięki Sanktuarium Matki Bożej Kochawińskiej.

Legenda mówi, że w 1646 r. szlachcianka Anna Wojankowska zobaczyła obraz Matki Bożej na dębie. Obraz, namalowany na dębowej desce, przeniesiony do kościoła w Rudnie trzykrotnie wracał na dąb. Za przyczyną Matki Bożej ludzie otrzymali tu wiele łask. Toteż do cudownego obrazu przybywali liczni pielgrzymi, nawet wbrew zakazom zaborców.

Modlił się tu także ks. Alojzy Majewski, dzięki staraniom którego pallotyni przybyli do Polski. Rozpatrywano przekazanie opieki nad sanktuarium pallotynom. Stało się jednak inaczej.

W 1912 r. obraz został koronowany Proboszczem przez 45 lat był ks. Jan Trzopiński, po śmierci którego przybyli tu jezuici, wcześniej już wielokrotnie bywający z rekolekcjami i misjami. Zbierali się tu także na swe uroczystości grekokatolicy. W sierpniu odbywały się odpusty.

W obliczu wydarzeń w latach 1939-44, kiedy palono polskie wsie i mordowano Polaków lub wysyłano ich na Syberię, bp lwowski, Bolesław Twardowski, nalegał, by wywieźć święty obraz do centralnej Polski. W kościele umieszczono wykonaną w tajemnicy kopię, a obraz wywieziono w maju 1944 r. do kolegium jezuickiego w Starej Wsi (woj. Rzeszów). Ostatni odpust w Kochawinie odbył się 15 sierpnia 1945 r. Proboszcz wyjechał w 1946 r., ostrzeżony przed aresztowaniem. W latach następnych kościół zniszczono i zamieniono na magazyn lnu.

Obraz w 1965 r. został poddany konserwacji, a w 1967 r. umieszczony w ołtarzu kaplicy prowincjałów Towarzystwa Jezusowego w Krakowie.

W 1974 r. intronizowany w parafii św. Bartłomieja w Gliwicach, a w 1994 r. wprowadzony do nowego kościoła na Osiedlu Kopernika w Gliwicach (ustanowiono parafię Matki Bożej Kochawińskiej).