|
Pallotti miał marzenie, które wyraził słowami: „Co może być droższe dla Serca Jezusa płonącego miłością do wszystkich od wielu ludzi zjednoczonych w kontynuacji Jego działalności zbawczej?".
Taki jest główny cel Zjednoczenia Apostolstwa Katolickiego: zjednoczyć wszystkich chrześcijan i zainspirować ich do współpracy w rozprzestrzenieniu i wzroście wiary chrześcijańskiej.
Jezus powiedział, że „królestwo wewnętrznie skłócone nie może się ostać; ani podzielone domostwo nie przeżyje". My, chrześcijanie, musimy stanąć jako jedna zjednoczona siła ewangelizacyjna. Jezus modlił się o taką właśnie wspólnotę swych uczniów podczas Ostatniej Wieczerzy. Postanówmy sobie przy tej okazji pracować nad sobą, by wymazać z naszego życia wszelkie uczucie prowadzące do podziałów, walk czy dysharmonii.
Największym skandalem jest podział chrześcijan na wiele wyznań i wspólnot oraz ...
... walka i nienawiść między nimi, a wszystko w „imię Jezusa"! Prośmy Ojca Niebieskiego, by wylał na nas swojego Ducha Świętego, namaścił nas Nim i uzdrowił rany i blizny powstałe na skutek podziałów i walk oraz zjednoczył nas we wspólnocie miłości. Nasze Zjednoczenie ma służyć za źródło inspiracji dla innych, by jednoczyć i uzdrawiać rany podziałów.
Nowa wizja eklezjologii
Według Statutu ZAK, Zjednoczenie Apostolstwa Katolickiego, dla którego SAC jest wspólnotą centralną i integralną częścią, rozumie siebie jako nowy sposób bycia Kościołem oraz rozpoznaje wspólnotę i współpracę jako swoją podstawową zasadę istnienia i działania, ponieważ pallotyni są świadomi otrzymania od Chrystusa mandatu współpracy w Jego zbawczej misji wspólnie z innymi kapłanami, zakonnikami i katolikami świeckimi, mężczyznami i kobietami.
Ideał pallotyński prezentuje nową eklezjologię wspólnoty i kooperacji. Zainspirowani przez naszego Założyciela zapraszamy jak największą ilość chrześcijan w celu uformowania pobożnego zjednoczenia księży, zakonników i wiernych świeckich, by ożywić wiarę, rozpalić miłość pomiędzy katolikami i chrześcijanami oraz propagować ją w całym świecie. Wszyscy mają walczyć dla Chrystusa i Jego Królestwa. Mamy tutaj nowy model pracy, nowy sposób bycia Kościołem, które są szkołą komunii. Ten pallotyński ideał został potem doceniony w dokumentach kościelnych takich jak: Apostolicam Actusitatem, Christi Fideles Laici, Lumen Gentium, Gaudium et Spes, Ewangelii Nuntiandi, Ecclesia in Asia i wielu innych.
Dzieła miłosierdzia chrześcijańskiego
Dzieła miłosierdzia chrześcijańskiego, o których myślał Pallotti, były zawsze jednymi z najmocniejszych narzędzi działalności misjonarskiej Kościoła. W XIX w., kiedy epidemia cholery szalała w Rzymie, Pallotti był wraz ze swymi współpracownikami na pierwszej linii walki z tą chorobą, często ryzykując własnym życiem. Pomagał chorym i umierającym, zbierał sieroty i niechciane dzieci i założył dla nich sierociniec, by miały gdzie przebywać i wzrastać. W szpitalach troszczył się o chorych, modląc się także z nimi o ich zdrowie.
W dzisiejszym świecie dzieła chrześcijańskiego miłosierdzia dla umierających, bezdomnych i upośledzonych mogą się stać mocną proklamacją wiary w istnienie innego - lepszego - świata, królestwa miłości i miłosierdzia. Najważniejszym motywem dla wszystkich dzieł miłosierdzia jest to, że Jezus żyje w każdym człowieku, a szczególnie w biednych i cierpiących. Zawsze też brzmią w nas słowa Jezusa: „Cokolwiek uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, mnie uczyniliście". My, pallotyni, powinniśmy być bardziej otwarci na potrzeby chorych na AIDS, trędowatych i tych, których społeczeństwo odrzuca. Taki byt duch apostolatu Apostoła Ojca Przedwiecznego, a także wizja apostolatu zarysowna przez św. Wincentego.
Apostolstwo modlitwy
Pallotti pytał: chcesz być apostołem? Jeśli tak, czy możesz przynajmniej modlić się o nawrócenie ludzi, modlić się o powodzenie pracy misjonarzy? Jeśli tak - czyń to, a będziesz apostołem. To modlitwa sprowadza łaskę z nieba, porusza i nawraca nawet największych grzeszników.
Doświadczył tego św. Wincenty wiele razy. Młody człowiek, który leżał chory w szpitalu Ducha Świętego, wielokrotnie odrzucał słowa świętego, jednak po modlitwie Wincentego cudownie się nawrócił. W biografii naszego Założyciela możemy znaleźć wiele podobnych przykładów.
Historia misji pokazuje, że bez modlitwy są one niemożliwe. Jezus nauczył nas prosić Ojca: „Przyjdź Królestwo Twoje". Sam Pan modlił się do Ojca za Kościół, prosił o jego jedność, o jego rozwój i ochronę przed niebezpieczeństwami. My, pallotyni, będąc misjonarzami na podstawie naszego apostolskiego powołania, powinniśmy się modlić codziennie o nawrócenie ludzi. Zachęca nas do tego nasz Założyciel: „Poślij Panie robotników na żniwo swoje i zmiłuj się nad ludem swym". Pallotyn nie może uważać się za misjonarza, jeżeli zaniedbuje swoją modlitwę za misje.
Profetyczna wizja Pallottiego
Pallotti był wybranym narzędziem w rękach Bożej Opatrzności dla ustanowienia Królestwa Bożego. On założył Zjednoczenie Apostolstwa Katolickiego i określił zakres jego aktywności, obowiązków i funkcji ponad wiek temu. „Nowy sposób bycia Kościołem" przewidział, że katolicy świeccy - śpiący olbrzym, musi być obudzony i zaangażowany w działalność apostolską Kościoła. On widział Kościół jako wspólnotę wspólnot, z której emanuje działalność misyjna na wszystkich poziomach i strukturach. To, co dla nas dziś jest oczywistością zostało przypomniane i zapowiedziane już wiek wcześniej przez św. Wincentego Pallottiego.
Ks. Augustyn Kolencherry SAC ; tłum. ks. Jan Rykata SAC
|
Duchowość 
