Człowiek nie może żyć bez nadziei: bez niej jego życie traci wszelki sens i staje się nie do zniesienia. Przez prawie siedemdziesiąt lat była ona w sposób szczególny wystawiona na ciężką próbę u naszych braci zza wschodniej granicy.

Totalitarny system zapoczątkowany w 1917 roku dokładał wszelkich wysiłków, aby została ona osłabiona i zniszczona w sercach ludzi jemu poddanych. Jej obrońców i zwiastunów starannie eliminowano zamykając w obozach pracy i więzieniach, jak to miało miejsce w przypadku pallotyna, księdza Stanisława Szulmińskiego, zesłanego na Syberię, gdzie poniósł śmierć za odwagę bycia świadkiem Ewangelii nadziei. Jednakże nadzieja jest mocniejsza od śmierci. Świadectwo życia księdza Szulmińskiego inspirowało i podtrzymywało pragnienie jego młodszych współbraci do wyjazdu na Wschód, do niesienia słów, jakie św. Piotr skierował do pierwszych chrześcijan: Nie obawiajcie się (...) i nie dajcie się zaniepokoić! Pana zaś Chrystusa ...

Czytaj więcej...