Klasztor karmelitanek bosych w Betlejem jest swoistym ewenementem. Zbudowany na miejscu, które bł. Maria od Jezusa Ukrzyżowanego, karmelitanka bosa, widziała w jednej z wizji jako to, które pamięta namaszczenie Dawida na króla.

Zresztą najstarsza tradycja Betlejem nazywa wzgórze, na którym wznosi się nasz dom, wzgórzem Dawida. To tutaj zachowała się grota, zwana grotą namaszczenia Dawida na króla. Obecnie – dokładnie ponad nią – znajduje się ołtarz naszego kościoła.

Historia tego Karmelu rozpoczyna się w 1875 r. i jest nieodłącznie związana z osobą wspomnianej Mariam od Jezusa Ukrzyżowanego – „Małej Arabki”, którą w 1983 r. beatyfikował papież Jan Paweł II.

Urodzona 5 stycznia 1846 r. w Abelin koło Nazaretu, osierocona w wieku 3 lat, po bardzo wielu próbach życiowych znalazła się w Karmelu w Pau we Francji. Bóg wiele razy...

Jestem siostrą pallotynką. Muszę przyznać, że kiedy miałam naście lat, nawet mi przez myśl nie przeszło, aby wybrać życie zakonne. Ale Bóg zapragnął…, no i wybrałam. I jestem szczęśliwa.

Pracując w Afryce – w Rwandzie i Kongu Demokratycznym (dawny Zair) – uczyłam młodzież w szkole średniej: religii, filozofii i estetyki. Ogromną biedą młodych Afrykańczyków jest to, że tylko nieliczny ich procent może chodzić do szkoły. Ale ci, którzy tworzą uczniowskie grono są naprawdę niesamowicie łakomi wiedzy, spragnieni, czujący gatunkowy ciężar każdego jej skrawka, po prostu świadomi, że dostęp do wiedzy to dla nich niejako wyróżnienie, dar. Oni pragną się uczyć! Nie mają niestety podręczników, ale i tę trudność pokonują po mistrzowsku. Gorliwie sporządzają sobie notatki i to tak dokładnie, że ich zeszyty pretendują do miana podręczników.

Kiedy prowadziłam lekcje, zauważyłam coś, co mnie zastanowiło. A mianowicie – gdy pisali, często spoglądali na swój długopis. Zaciekawiło mnie – dlaczego? Dlaczego ten sam...

Drodzy Ukraińcy, choć należycie do różnych społeczności religijnych i kulturowych, istnieje coś, co łączy was wszystkich: jest to wspólny udział w tej samej historii oraz w nadziejach i rozczarowaniach, jakie ona przyniosła.

Jak ogromne brzemię cierpienia musieliście dźwigać w minionych latach! Teraz jednak odradzacie się z entuzjazmem i organizujecie na nowo, szukając światła i otuchy w swojej chwalebnej przeszłości. Zamierzacie odważnie kontynuować dzieło szerzenia Ewangelii, która jest światłem prawdy i miłości dla każdego człowieka.

Na waszej ziemi, tym skrzyżowaniu dróg zachodu i wschodu Europy, spotkały się dwie wielkie tradycje chrześcijańskie – bizantyjska i łacińska – i obydwie zostały życzliwie przyjęte.
To chrześcijaństwo inspirowało najwybitniejszych twórców waszej kultury i sztuki i to ono obficie zrosiło korzenie moralne, duchowe i społeczne waszego kraju.
Słowa Ojca Świętego podczas jego pielgrzymki na Ukrainę, w czerwcu2002 r., doskonale charakteryzują ten ogromny kraj. Zróżnicowany pod względem...