Z całego serca dziękujemy za życzenia świąteczne, a nade wszystko za wielkie serce. Ze wzruszeniem kilka razy powracałyśmy do przysłanych treści.

Jesteśmy pełne zadziwienia doświadczając cudów łaski i miłości, jaką Bóg ogarnia nas każdego dnia na tej Męczeńskiej Ziemi.
Niezwykłe i niewysłowione było nasze zanurzenie w tajemnicy „Słowa, które stało się Ciałem i zamieszkało między nami” – tu w środku stepów, „na krańcach świata” – zdawałoby się tak daleko od Ojczyzny, Rodziny, Bliskich Sercu, od cywilizacji… a jednak w JEGO obecności wszyscy byli tak blisko…

Oziornoje ma w sobie coś z Betlejem, coś z niepojętej ciszy tamtej Betlejemskiej Nocy, w której niejako słychać jak zstępuje Słowo „w ten krótki, przemijający dzień doczesności…” (św. Augustyn).

W sanktuarium Królowej Pokoju ludzie z Kazachstanu i innych krajów Azji centralnej: z Rosji, z Moskwy, z Europy… odnajdują Księcia Pokoju – Dziecię w ramionach Matki. 

Orędzie Betlejemskich Aniołów uwieczniono na tablicach pod Krzyżem na Sopce Wołyńskiej:
Bogu – chwała
Ludziom – pokój
Męczennikom - Królestwo Niebieskie…

Oziornoje jest maleńką wysepką w przestrzeniach stepów, nad którymi...

Czas mojej misji w Afryce upłynął szybko – na początku sierpnia minęły trzy lata i pod koniec września, zgodnie z umową, wróciłem do Brazylii, do mojej wspólnoty w Regii Matki Bożej Miłosierdzia.

Z wdzięcznością wspominam ten czas, bowiem dużo dobrego się wydarzyło w moim życiu. Opatrzność Boża mnie obdarowała szczególnie, dając radość bycia chrześcijaninem pośród ludu Bożego w Mozambiku. Praca misyjna i wszystkie zajęcia z tym związane, mimo że podobne, tutaj – w rzeczywistości innej od brazylijskiej i polskiej – nabrały nowego znaczenia.

Czas w Afryce płynie innym rytmem, wszystko dzieje się wolniej i bardziej uroczyście. Widzi się to u ludzi w zajęciach najzwyklejszych każdego dnia, w relacjach między nimi, spotkaniach i w religijności. Na przykład w przywitaniu się z napotkaną osobą powiedzieć „dzień dobry” to za mało – należy przystanąć, wymienić kilka przyjętych pozdrowień i pytań, jak w rytuale, bez pośpiechu.
Podobne celebracje czyni się pracując, podczas spotkań rodzinnych, przy jedzeniu, podejmując gości czy przy jakimkolwiek zajęciu. W ten sposób zmuszony byłem do „nawrócenia” – nie spieszyć się i poświęcać więcej uwagi osobom, z którymi się witam, z większym zaangażowaniem i uroczyściej...