Nie mam wyznaczonych godzin, aby się modlić do niej. Mogę się modlić kiedy chcę; w niedzielę nie modlę się do niej, jednak spędzam z nią i moją rodziną cały dzień tutaj w domu, kładę jej tequilę, piwo, kwiaty – powiedział pan Fermin. 10 maja położyłem jej róże, ponieważ ona jest „szefową”, jest częścią mojej rodziny, ona nas ochrania i strzeże – powiedział pan Arroyo.

La Hermana Blanca (Biała Siostra) posiada różne imiona, np. La Ninia Blanca (Biała Dziewczynka), Santisima (Najświętsza), lecz najbardziej znanym imieniem jest La Santisima Muerte (Święta Śmierć). Jej kult powstał w latach 60., kiedy w Catemaco (stan Veracruz) jeden z mieszkańców zobaczył figurę Świętej Śmierci na deskach swojej chaty. Poszedł do miejscowego księdza, aby zobaczył i zatwierdził ten wizerunek, jednak ksiądz go zanegował. Pomimo tego kult pozostał i rozrastał się.

Inni twierdzą, że kult Świętej Śmierci jest o wiele starszy i sięga swoimi korzeniami pierwotnych wierzeń Meksykańczyków. Wierzyli oni, że po śmierci człowiek szedł do krainy zmarłych, gdzie był przyjmowany przez boga śmierci Mictecancuhtli i boginię śmierci Mictecacihuatl. Aby dojść do tej krainy....

Od kilku dni jestem w Meksyku, w niedużej miejscowości Tenango del Aire położonej wśród gór i dwóch wulkanów. Przybyłem tu, aby dołączyć do moich dwóch współbraci posługujących w tutejszej parafii i sanktuarium Miłosierdzia Bożego.

Kiedy zastanawiałem się nad niniejszym artykułem przyszła mi do głowy myśl, aby się podzielić refleksją na temat Miłosierdzia Bożego i jego wpływu na moje życie i powołanie misjonarskie.

Wszystko zaczęło się, kiedy byłem małym chłopcem i należałem do grupy ministrantów w mojej rodzinnej parafii Matki Bożej Różańcowej w Halembie. Tradycją były coroczne rekolekcje ministranckie, na które wyjeżdżaliśmy do Doliny Miłosierdzia w Częstochowie. Wtedy jeszcze nie śmiałem przypuszczać, że w przyszłości moje życie ściśle zwiąże się z tym miejscem, kultem Miłosierdzia Bożego oraz rodziną pallotyńską.

Po latach znów...

czyli odpust parafialny po meksykańsku
Odpust niewątpliwie kojarzy się nam z obchodami religijnymi, do których katolik przygotowuje się przez dodatkową modlitwę i spowiedź świętą, a w zewnętrzny sposób poprzez posprzątanie swojej posesji. Z odpustem związana jest pewna doniosłość tego dnia.

Tak obchodzenie odpustu rozumiemy my – Polacy, przywiązani do naszych tradycji. A jak to jest w innej części naszego globu?

W Meksyku, w naszej parafii, w Tenango del Aire (włączając w to dwie kaplice) mamy 6 odpustów: w Środę Popielcową (?!) jest odpust w kaplicy, gdzie czci się „Jezusa zmarłego” (do tego tematu wrócimy w kolejnych numerach); następnie Święto Miłosierdzia Bożego; w czerwcu odpust patrona naszej wspólnoty parafialnej św. Jana Chrzciciela; we wrześniu mamy dwa odpusty w dwóch różnych kaplicach: św. Mateusza i Archanioła Michała; a w grudniu odpust Matki Bożej z Guadalupe.

Jako że jesteśmy świeżo po odpuście parafialnym patrona parafii w Tenango del Aire, św. Jana Chrzciciela, chciałbym przybliżyć pokrótce, w jaki sposób obchodzi się tego typu święto w Meksyku.

Odpust rozpoczyna się dzień wcześniej przed datą, na którą przypada i kończy się dzień po niej. W naszej parafii, i w ogóle w całej okolicy, odpust „posiada” grupę ludzi, tzw. mayordomos, którzy odpowiedzialni są za jego zorganizowanie. Na czym ono polega? Ci ludzie...

Korzystając z czasu wolnego wybraliśmy się – jakby to na język ojczysty przełożyć – do województwa Oaxaca. Tam, na wysokości kilkuset metrów n.p.m., leży miejscowość zwana Juquila.

Jeszcze rok temu zastanawiałem się, dlaczego na ulicach naszej parafii odprawia się Mszę św. w dniu 8 grudnia z okazji Matki Bożej z Juquila. W liturgii Kościoła katolickiego jest to dzień świętowania Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny.
Jednak ludzi, którzy przybyli tu w znacznej liczbie z całego Oaxaca ten dzień prowadzi do ich Ukochanej Matki z Juquila.

Miejsce, które sobie obrała na siedzibę ma swą historię – niedużą figurkę Maryi, za okazaną pomoc, ofiarował pewnemu Indianinowi braciszek zakonny, zapewne franciszkanin. Historia milczy na temat ich imion. Ale na pewno wiemy, że Indianin pochodził z małej osady zwanej Amialtepec, toteż zaniósł ową figurę do miejscowego kościółka.

Pewnego dnia nieznany sprawca podpalił okoliczny las i pola. Ogień zajął również domostwa i kościół w Amialtepec. Wszystko się spaliło doszczętnie z wyjątkiemcudownej figury Matki Bożej. Wobec takiego cudu proboszcz chciał ją przenieść do kościoła parafialnego w Juquila, mimo protestu wiernych. Jednak Matka Boża wsłuchała się dobrze w płacz ludzi z Amialtepec i sama wróciła na dawne miejsce.
Jak wieść niesie ...