Biada mi, gdybym nie głosił Ewangelii! (1 Kor 9,16) Zastanawiamy się nieustannie, również na łamach „Horyzontów”, jak dziś mówić o Bogu, o Jezusie, o zbawieniu.

Na pierwszy rzut oka słowa wypowiedziane na wstępie przez św. Pawła wydają się oczywiste, jasne i jednoznaczne. Nie ma chyba na świecie chrześcijanina, który miałby wątpliwości co do faktu, że ciąży na nim odpowiedzialność głoszenia Ewangelii zarówno życiem, jak i słowem.

Głoszenie Ewangelii nie jest głoszeniem idei, ale przekazywaniem życia, które narodziło się na krzyżu. Nie chodzi zatem tylko o wręczanie innym darmowych egzemplarzy Nowego Testamentu, chociaż jest to jakaś forma propagowania ewangelicznego orędzia. Ewangelia bowiem to nie tyle zapis znaków na papierze układających się we wspomnienie o niejakim Jezusie z Nazaretu, lecz pomysł, styl, sposób bycia i życia. Jednakże, żeby mówić innym o Jezusie, trzeba samemu o Nim usłyszeć. Nie można przekazać czegoś, czego samemu się nie posiada.
Nieuchronnie więc pojawiają się pytania: czy sam przyjąłem Go jako prawdę dla mojego życia? Czy Jezus stał się moim osobistym wyborem, czy pozostaje odległym bohaterem z pobożnych opowieści z dzieciństwa? Czy kiedykolwiek byłem w sytuacji, która zmusiła mnie...

Dawniej była to jedynie dolina z pobliżu Betlejem. W IV wieku pątniczka Eugenia widziała tu już wielki ogród otoczony murem, a w nim monastyr, rozbudowany następnie w VI w. Zniszczony przez Persów w 64 r. nigdy więcej nie został odbudowany. W 1954 r. zbudowano tu małą świątynię, której architekt, Włoch Antonio Berluzzi, nadał kształt namiotu pasterskiego.

Najcenniejsze są jednak groty. Mimo, że dziś są kaplicami, zachowały wiele ze swego pierwotnego wyglądu. Wchodząc do nich, tak niewiele potrzeba, żeby poczuć się przesuniętym w czasie do owej pamiętnej nocy sprzed 2 tysięcy lat.

Oto śpiący pasterze nagle przebudzeni i przerażeni widokiem anioła Pańskiego. „Nie bójcie się! Oto zwiastuję wam radość wielką, która będzie udziałem całego narodu.” Oglądają mnóstwo zastępów niebieskich wielbiących Boga. Zgodnie z poleceniem udają się do Betlejem, gdzie wszyscy dziwią się temu, co im pasterze opowiadają.

Słuchający dziwią się. Zaskoczeniem jest nie tylko treść orędzia, ale i jego adresat. Przecież...

Benedykt XVI

Radość i wesele ducha powinny się objawiać w skromnym spojrzeniu, w wykonywaniu obowiązków. Nie mając radosnego usposobienia i wesela ducha, mało osób pociągniemy za Chrystusem. Pochmurne usposobienie wielu zniechęca do naśladowania Jezusa.

Nauczając innych, zacznijcie od modlitwy i starajcie się o wydanie tego owocu, jaki pragnęlibyście widzieć w nauczanych. Niech we wszystkich króluje Miłość.

Należy służyć swą pracą bez chęci rozkazywania. Nawet sam zwierzchnik, wydając współpracownikom zlecenia, niech czyni to tak, jakby prosił o przysługę.

Użycz mi, o Panie, daru nieustannej modlitwy, dobrego wykorzystania czasu, odnoszenia zwycięstwa nad pokusami, a także daru zrozumienia, abym mógł dokonywać dla Ciebie, Boże, wielkich rzeczy. ...