Wprowadzenie
„Obyś żył w ciekawych czasach” – życzono adwersarzom bodajże w starożytnych Chinach. Spełnienia owego życzenia uznawanego przez niektórych za przekleństwo mamy możliwość doświadczać jako ludzie żyjący na przełomie wieków. Weszliśmy w trzecie tysiąclecie, które na swoim progu zdaje się uginać pod ciężarem doświadczeń ubiegłego stulecia, a jednocześnie emanować wspaniałymi perspektywami i nadzieją, jakie przed nim stoją. Została nam dana niepowtarzalna możliwość życia w czasach zarówno zmierzchu, jak i jutrzenki. Nie tylko obserwujemy, ale aktywnie uczestniczymy w dramatycznych niejednokrotnie przemianach zachodzących we współczesnym świecie. Nie o nich jednak będzie mowa, gdyż zostały już wielokrotnie i w sposób kompetentny opisane przez innych. Naszym zadaniem jest ukazanie ...

ciąg dalszy z nru 28 (3/2004)
Poganie i pogaństwo
Przyjęcie Ewangelii napotyka jednak na stałe i zrozumiałe opory, bowiem burzyła ona ustalony porządek interpretacji świata, w tym, co tyczy zarówno „fizyki”, jak i „metafizyki”.
Zwykło się mówić, że misjonarz staje twarzą w twarz z pogaństwem. Słowa goyim, etnico¨ , gentes, zostały w tradycji chrześcijańskiej wyrażone słowem pagani, tj. poganie: nie tylko mieszkańcy wsi, ale jednostki i ludy nie objęte chrześcijaństwem. Jest to więc definicja negatywna, mówiąca o tym, kim nie są. W praktyce poganie byli ludźmi religijnymi i na swój sposób wierzącymi.

Misjonarz spotykał się z dwoma typami religijności. Najczęściej były to religie lokalne, zróżnicowane, zwane też pierwotnymi lub spontanicznymi. Niektórzy badacze utrzymują, że religie tego typu nie wywodzą się z poszukiwania metafizycznych „celów ostatecznych”, ale z prostych potrzeb życiowych. Pozytywne doświadczenia życiowe, sukcesy, przypisywano zachowaniu określonych rytów i zwyczajów, gdzie pamięć przodków, a więc źródła życiowej mądrości i trwania, miała...

EUCHARYSTIA I MISJA - NIEROZERWALNIE ZWIĄZANE

Drodzy Bracia i Siostry!
1. Misyjne zaangażowanie Kościoła, również na początku trzeciego tysiąclecia, jest sprawą nie cierpiącą zwłoki, o czym wielokrotnie przypominałem. Misja — jak napisałem w Encyklice Redemptoris missio — jest jeszcze daleka od urzeczywistnienia, i dlatego też powinniśmy zaangażować w jej służbie wszystkie nasze siły (por. n. 1). Cały Lud Boży, w każdym momencie swego pielgrzymowania w dziejach, powołany jest, by dzielił «pragnienie» Odkupiciela (por. J 19, 28). To pragnienie zbawiania dusz zawsze odczuwali głęboko święci: wystarczy wspomnieć na przykład św. Teresę z Lisieux, patronkę misji, oraz bpa Comboniego, wielkiego apostoła Afryki, którego niedawno z radością wyniosłem do chwały ołtarzy.
Wyzwania społeczne i religijne, które stają przed ludzkością w naszych czasach, pobudzają wiernych do odnowienia misyjnego zapału. Tak! Trzeba na nowo, odważnie podjąć misję ad gentes, poczynając od głoszenia Chrystusa, Odkupiciela wszelkiego ludzkiego stworzenia. Międzynarodowy Kongres Eucharystyczny, który odbędzie się w Guadalajarze w Meksyku...

1. Pierwsze błogosławieństwo zapisane w Ewangelii jest nagrodą za wiarę i zostaje skierowane do Maryi: «Błogosławiona jesteś, któraś uwierzyła» (Łk 1, 45).

Te słowa, wypowiedziane przez Elżbietę, uwypuklają kontrast między niedowiarstwem Zachariasza a wiarą Maryi. Otrzymując zapowiedź narodzin syna, Zachariasz nie potrafił w nią uwierzyć, uważał bowiem, że nie może się ona spełnić, gdyż oboje z żoną byli już w podeszłym wieku.
W chwili zwiastowania Maryja otrzymuje orędzie jeszcze bardziej zdumiewające - propozycję zostania matką Mesjasza. Stając przed taką perspektywą, Maryja nie daje wyrazu wątpliwościom, pyta tylko, w jaki sposób można pogodzić dziewictwo, do którego czuje się...