Gdzie jest granica „potrzeb” ziemskich człowieka?

Mieć! Mieć zawsze więcej, niż się ma teraz! Ten ciągły niedosyt „miecia” wywołuje nieustanne niezadowolenie, pożądanie... bardzo niezdrową rywalizację pomiędzy ludźmi...

Człowiek ciągle gromadzi, nie zastanawiając się, czy coś z tego będzie mógł zabrać „na drugą stronę”, a nawet czy to nie utrudni mu tego przejścia. Nie myśli nawet przez chwilę, że prawdziwą wartością jest odczytywanie w naturze ludzkiej szlachetnych dążeń i ich popieranie, „…że nic oprócz ducha nie jest godne podziwu i że wobec jego wielkości nic nie jest wielkie”.

Czemu jest tyle „oddaleń” człowieka od człowieka? Bo zazdrość – jeden z czynników chciwości – jest większa niż miłość, przyjaźń...

Chciwość ma też swoje ścisłe powiązania z pychą... z chęcią, by „patrzeć z góry” na innych. Chciwość była i jest „motorem”:
– niewolnictwa i przemocy,
– wojen i morderstw, – wszelkich przejawów grabieży i złodziejstwa,
– wyłudzeń i oszustw,
– niszczenia uczuć ludzkich.

Ileż to nieszczęść spłynęło na ludzkość...  

Otóż pyszałek bardzo szybko doprowadza siebie do tego, że staje w miejscu, przestaje się rozwijać. Wyobraża sobie bowiem, że jest już całkiem świetnym gościem. Sam podziwia siebie i tego też oczekuje od innych.

 To znaczy bardzo chętnie mówi, nie zostawiając zbyt wiele miejsca dla innych, jako że cóż mądrego mogą oni powiedzieć. Przecież kwintesencja mądrości już została ujęta w jego własnych słowach. Nie chodzi tu tylko o opinie, poglądy, ale oto jaki jest człowiek.

Pyszałek nie rozwija się, nie zmienia, nie staje się dojrzalszy, lepszy, bardziej zdolny do miłości, bowiem wpatrzony w swoją rzekomą doskonałość, jest ślepy na to co w nim skarlałe, niedorosłe, głupie, egoistyczne.

Oczywiście bardzo trudno lubić pyszałka. Dzieje się tak dlatego, że jesteśmy w stanie darzyć sympatią nawet bardzo niedojrzałych ludzi, pod warunkiem jednak, że oni uznają swoje niedojrzałości.

Pyszny w ogóle się nie modli, albo postępuje jak faryzeusz z przypowieści Jezusa, który przechwalał się przed Bogiem swoją porządnością i świętością. Przy okazji gardził ludźmi, którzy w jego oczach wydawali się o wiele gorsi. Pyszny bowiem wpatruje się w siebie, a nie chce podnieść wzroku wyżej – na samego Boga i porównać siebie z Nim. Nie chce pozwolić, aby Bóg pokazał mu prawdziwe człowieczeństwo, jakie dla niego zamierzył. Pyszny nie chce zrezygnować z samozadowolenia i dlatego ... 

Człowiek – przy zdrowych zmysłach – o ile wie, że coś jest obrzydliwe, wstrętne, zgubne... – czy będzie się tym rozkoszował i akceptował? W duchowej sferze takimi „obrzydliwościami” są grzechy główne, które – jak lotne piaski – ułudnie kuszą, lecz są zgubne i pochłaniające!

Od początku towarzyszył człowiekowi – i towarzyszy nadal – ten pierwotny zryw: wolnej woli człowieka, który zrealizował się w pokusie „i będziecie jako bogowie”. Czy człowiek może robić wszystko, co tylko mu się żywnie podoba? Teoretycznie – tak! Bo ma wolną wolę – dostał od Boga. Wolność!!!

Ale czy człowiekowi wolno wszystko? Mania wyższości, dominacji – nawet do tego poziomu, że Stwórca ma postępować według woli Stworzenia. Przykład: „kłótnia” człowieka z Bogiem, że uczynił tak, a nie inaczej, według Swej Woli i Planu. Nie przyjęcie Jego woli wywołuje bunt i odstępstwo od Niego, bo: – dlaczego Jezus umarł na krzyżu? To było „niehumanitarne”! – dlaczego człowiek cierpi na raka? Bóg jest „nieludzki”!

Tym rytmem toczyły się i toczą nadal losy człowieczeństwa w różnych odcieniach jego ziemskiej historii. Mechanizm ten napędzał i napędza nadal człowieka w jego doczesnym żywocie, tworząc nierozerwalny łańcuch okowów zniewalający w pokusie pychy.

Czy w Polsce, czy też tutaj (PNG) czy jeszcze gdzie indziej – mechanizm pychy jest zawsze ten sam. Tutaj jest ...