S. Dorothee

Jak Twoja rodzina, przyjaciele, sąsiedzi, odbierają pracę Sióstr Pallotynek?

Jak tylko sięgam pamięcią, mogę powiedzieć, że posługa Sióstr, była zawsze dobrze przyjmowana przez mieszkańców Rwandy. Gdy ludzie widzą habit, welon, krzyż, wiedzą, że Siostry są osobami niosącymi im obecność Chrystusa. Niosą tę obecność nie tylko ...

R. – Ksiądz już kolejną kadencję sprawuje funkcję ekonoma Regii Matki Bożej Miłosierdzia w Brazylii. Jakie są obecnie główne zadania Księdza?

K. – Głównym zajęciem jest obecnie budowa seminarium. Gotowa jest cała konstrukcja żelbetowa, ściany. Rozpoczęliśmy prace wykończeniowe. Zrobiliśmy już część instalacji hydraulicznej, również do wody ciepłej. Robimy także instalację elektryczną i gazową, oraz system wykorzystania wody deszczowej.

W Brazylii brakuje wody (w mieście jest bardzo droga) i dlatego jest obowiązek wykorzystywania wody deszczowej. Od 1. stycznia obowiązuje rozporządzenie, że wszystkie nowe budowle muszą mieć zbiornik chwytania wody deszczowej z dachu. Woda miejska używana jest do gotowania i kąpieli, a woda deszczowa w toaletach, do zmywania, podlewania, mycia samochodów i różnych czynności, do których nie trzeba używać wody miejskiej.

Na tym koniec w tym roku, bo nie ma funduszy. Następny...

R. – Tenango del Aire jest nie tylko parafią, ale też miejscem, gdzie powstaje sanktuarium Miłosierdzia Bożego. Na święto Miłosierdzia Bożego przybywa wielu wiernych z całego kraju. To zapewne wymaga specjalnych przygotowań.

K. – Parafię objąłem w 2003 r., a pierwsze święto Miłosierdzia Bożego przygotowywałem w 2004 r. Zawsze Msza Święta odbywała się przed wejściem do kościoła, ale że mamy do dyspozycji potężny teren przeznaczony na sanktuarium weszliśmy tam i uroczystości odbywały się pod dużą plandeką. Wypożyczyliśmy też kilka tysięcy krzeseł. A rozwój kultu widać chociażby po tym, że trzeba było wypożyczyć plandekę o wymiarach 3 tys. m2. i 8600 krze-seł, a i tak było to za mało, gdyż przybyło ok. 14 tysięcy osób.
Żeby to wszystko sprawnie funkcjonowało, przygotowania trzeba zacząć w styczniu. Tenango liczy 6 tysięcy mieszkańców, a musi przyjąć 3 razy tyle. Niektórzy tylko przejeżdżają, ale trzeba wszystko tak zorganizować, by nikomu nie utrudniać życia.

R. – Jak mieszkańcy wioski odnoszą się do tak wielkich tłumów?

K. – To w jakiś sposób boli, gdyż mieszkańcy Tenango są obecni, ale nie na Mszy Świętej. Dla większości z nich to szansa...

Rozmowa z ks. Bartłomiejem Pałysem SAC, misjonarzem w Meksyku

R. – Dlaczego jako miejsce swojej pracy wybrał ksiądz Meksyk?

K. – Pewne rzeczy trudno odrzucić, kiedy Bóg zaprasza. A zaczęło się od dwóch dziewczyn, które bardzo chciały zostać świeckimi misjonarkami w Peru. To chyba przez nie złapałem „bakcyla misyjnego” z ukierunkowaniem na Amerykę Łacińską, a że u Pallotynów mogłem wybrać... jestem w Meksyku.

R. – Proszę nam opowiedzieć o swojej parafii i parafianach.

K. – Razem z ks. Zbigniewem Ziębą, proboszczem, posługuję w parafii pw. Matki Bożej Gromnicznej w Nezahualcoyotl (dla uproszczenia mówi się też „Neza”) – co oznacza w języku azteckim: głodny kojot. Miasto ponad dwumilionowe, które powstało na wyschniętym jeziorze Texcoco, istnieje niecałe 50 lat. Toteż parafianie pamiętają początki wznoszenia tej aglomeracji z dosłownego błota i budowy kościoła parafialnego, gdzie na początku, aby uzbierać pieniądze na świątynię urządzano ring do lucha libre.

Ludzie w większości przybyli tu z prowincji, z różnych stanów, przez co tak parafia jak i miasto wzbogaciło się o przyniesione tradycje i przyzwyczajenia religijne. Tzw. „parafianie praktykujący” są bardzo oddani. Wiele kobiet pracuje jako katechetki oraz w różnych grupach formacyjnych czy pastoralnych, których jest ogólnie ok. 20.
Gorzej z tymi parafianami, którzy są katolikami ...