W roku Wielkiego Jubileuszu przypada 150 rocznica śmierci św. Wincentego Pallottiego i 50 rocznica jego beatyfikacji, toteż przypominamy Państwu postać tego wielkiego świętego.

Święty Wincenty Pallotti urodził się 21 kwietnia 1795 roku w Rzymie. Był trzecim dzieckiem w katolickiej rodzinie Piotra Pawła Pallottiego i Marii Magdaleny de Rossi. Z powodu słabego stanu zdrowia otrzymał chrzest już następnego dnia.

Piotr Pallotti, z czasem został właścicielem trzech sklepów spożywczych. Zawsze serdeczny, przystępny, dobroduszny. Dobra sytuacja materialna rodziny Pallottich pozwalała, aby matka Wincentego mogła całkowicie oddać się wychowywaniu dzieci. Wydała ich na świat dziesięcioro, z czego aż sześcioro zmarło przedwcześnie. Wychowywała je z wielką miłością i starannością. Wincenty wyrastał w domu, gdzie na pierwszym miejscu była codzienna Eucharystia i modlitwa, a rodzice prześcigali się w gorliwości chrześcijańskiej. To oni rozbudzali w dzieciach...

ciąg dalszy artykułu z poprzedniego numeru
Ksiądz Wincenty korzystał z każdego sposobu, który by mu pomógł zwracać swoje serce ku osobie Maryi.

Nieocenioną rolę w życiu duchowym i posłudze apostolskiej Wincentego odgrywał mały obrazek z wizerunkiem Matki Bożej Miłości z Dzieciątkiem na ręku, który nieustannie nosił przy sobie. Posługując się nim, a nade wszystko wierząc w obecność i orędownictwo Maryi w tym szczególnym znaku, błogosławił i niejednokrotnie uzdrawiał chorych, pocieszał strapionych, ratował dusze zatwardziałych grzeszników. Znane są także przypadki uwolnienia z opętania poprzez błogosławieństwo wizerunkiem Madonny.

Przyznając w swoim życiu naczelne miejsce modlitwie, przy każdej okazji korzystał ze sposobności, aby w czasie nawiedzania Najświętszego Sakramentu uświadamiać sobie także obecność Matki Najświętszej. Swoje modlitwy bardzo często kończył prośbą o Jej orędownictwo u Boga. Do jednej z najbardziej ulubionych form modlitwy Świętego należał różaniec. Odmawiał go prawie nieustannie. Przy modlitwie Anioł Pański klękał na kolana bez względu na to, gdzie się w danym...

więty Wincenty Pallotti zaskakuje nas przez to swoje nieustanne wynurzanie się ze wszystkich przepaści nicości i grzechu w które popada poprzez swoje oskarżania się o zdrady i świętokradztwa.

Ale te wszystkie oskarżania się wskazują na niedostatek i brak miłości, czego Pallotti czuje się winny, ponieważ w swojej logice, jest przekonany, że nigdy nie kochał Boga, tak jak On na to zasługuje. To był cały jego dramat, ale jednocześnie to poczucie desperacji stało się jego siłą w dążeniu do miłowania Boga za wszelką cenę, i to miłowania Boga tak, jak On na to zasługuje aby był miłowany! Taki był jego obowiązek, jego potrzeba i źródło całej jego energii ascetycznej i apostolskiej.

A zatem mówienie o miłości nie jest kwestią marginalną. Bóg jest Miłością. Człowiek jest stworzony na obraz i podobieństwo Boga i właśnie w miłości realizuje się...

Przebudzenie misyjne, jakie dokonało się w XIX wieku, zbiega się z życiem św. Wincentego Pallottiego. Nie trudno zatem pojąć, że duch misyjny, który rozpalał na nowo społeczeństwo chrześcijańskie i cały Kościół, znalazł podatny grunt również i w Pallottim.

Faktycznie bowiem, prócz zapału duchowego i ewangelicznego ukierunkowanego na szerzenie apostolstwa powszechnego, odczuwał w sobie, o czym można się przekonać na podstawie wielu jego pism, mocne pragnienie „zbawienia dusz niewierzących", budowania „jednej owczarni", „doprowadzenia wszystkich do poznania wiary”. To pragnienie było nieustannie karmione i pobudzane intensywnymi kontaktami z Kongregacją Propagandy Fide, z samym Papieżem Grzegorzem XVI, byłym Prefektem Propagandy Fide, z którym Pallotti utrzymywał częste kontakty, poprzez relacje z Papieskim Colegium Urbanum, gdzie był Ojcem Duchownym, oraz z wieloma misjonarzami na całym świecie, którzy wyszli z Colegium Urbanum. Entuzjazm misyjny, potrzeby i prośby, jakie nieustannie...

Instytucje zakonne są odbiciem tego, co Założyciele chcieli sami czynić dla Boga i dla bliźniego; założone przez nich instytuty są jakby rozciągłością ich serc i przedłużeniem ich ramion.

To jest też też oczywiste w przypadku Pallottiego, który nie znajdując w sobie samym wystarczających środków aby oddawać Bogu chwałę prawdziwie nieskończoną, zbawić wszystkie dusze oraz zgładzić wszystkie grzechy na całym świecie, wystosował apel do wszystkich ludzkich stworzeń, bez względu na wiek, warunki życia, zarówno do kobiet jak i mężczyzn, osób zakonnych, duchowieństwa świeckiego, świeckich różnego stopnia, jak również do chorych i więźniów.

Pierwszą cechą jego Stowarzyszenia jest uniwersalność: wszyscy są wezwani, ponieważ wszyscy są dziećmi Bożymi, który wszystkich pragnie zbawić, i dlatego nikt nie może nie interesować się życiem lub śmiercią swojego brata.
Drugą cechą jest całkowita szczodrobliwość, wspaniałomyślność która zdumiewa, ponieważ w modlitwie do Królowej Apostołów, którą Pallotti wkładał do ręki wiernym, którzy go...

Czy nowa epoka Kościoła należy do świeckich katolików? Czy odnowa Kościoła dokona się przez świeckich? Te pytania nasuwają się z całą ostrością, gdy spotykamy osoby świeckie, żarliwie uczestniczące w ruchach katolickich.

Świeccy katolicy biorą na siebie odpowiedzialność za Kościół i aktywnie przyczyniają się do Jego odnowy. Spełnia się na naszych oczach proroctwo francuskiej mistyczki Marty Robin, mówiące o tym, że odnowa Kościoła dokona się przez świeckich katolików.

Za nową epoką Kościoła, która będzie należeć do świeckich przemawiają także sytuacje, kiedy wielu współczesnych duchownych nie radzi sobie z wysokimi standardami życia kapłańskiego. Kiedy wielu kapłanów zawodzi, Bóg zwraca się do świeckich.

Św. Wincenty Pallotti, który należał do ludzi „odnowy Kościoła” XIX wieku, nosił w swoim sercu własną wizję reformacji Kościoła. Jego wizja znalazła realny kształt w dziele Zjednoczenia Apostolstwa Katolickiego - wspólnocie kapłanów, osób konsekrowanych...

Troską nas wielu jest, co zrobić, by wzbudzić w innych uczucie miłości. Staramy się; chcemy zrobić dobre wrażenie. Dbamy o swój wygląd. Uśmiechamy się i zachowujemy w miły sposób.

Czasem poświęcamy się dla innych, by uzyskać akceptację, uznanie, okruchy miłości. Stajemy się żebrakami uczucia miłości. Nadmiar starań czyni nas wyczerpanymi, pełnymi frustracji, złości, rozczarowania i goryczy. Boimy się, że inni nas nie zauważą, nie docenią. Bez nich nie przeżyjemy. Dlatego od nowa inwestujemy w innych – aby zdobyć miłość, skupić uczucie miłości na sobie samym. Łudzimy się, że miłość przyjdzie do nas z zewnątrz. Ten nadaremny wysiłek zdobywania miłości zasłania przed nami bolesną prawdę naszego serca, poczucie deficytu miłości. Wielu z nas nosi w swoim sercu piekielny stan osamotnienia, emocjonalnego chłodu, przygnębienia i złości. Ewangeliczny obraz piekła to stan „płaczu i zgrzytania zębami” (Mt 22,13).

Człowieka, który boryka się z deficytem miłości, dobrze rozumiał i czuł św. Wincenty Pallotti. To dla osób, które marzną z zimna w swoim sercu chciał stać się „pokarmem... odzieżą... napojem... likworem kojącym... delikatnym puchem... lekiem... światłem... życiem”.

Pallotti tak bardzo czuł się od wewnątrz ogarnięty miłością, że z obfitości, nadmiaru miłości chciał dawać siebie innym. Jego metaforyczny język wyraża konkretne sposoby miłowania. Miłość jest prosta i praktyczna. Pokarm, odzież, napój to obrazy miłości. Delikatny puch wyraża ciepło, czułość, pieszczotę. Lek to miłość przywracająca zdrowie. Pallotti obchodził się niezwykle czule...

Sądzę, że Wincenty Pallotti, ksiądz rzymski, w 1963 r. ogłoszony przez Magisterium Kościoła świętym, nie ma szczęścia do własnej ikonografii. Kiedyś moja siostrzenica powiedziała mi: wujciu, proszę, nie przynoś mi obrazka, który przedstawia świętego Wincentego w szklanej trumnie.

Gdy przed laty wstąpiłem do stowarzyszenia obdarowywano nas maską pośmiertną św. Założyciela, bądź też słodko-kwaśnym malarskim przedstawieniem kostyczno zimnego ks. Wincentego Pallottiego. Aż trudno było sobie wyobrazić, że ten święty mógł się śmiać w głos, bawić się, tworzyć serdeczne więzi. A przecież pochodził z radosnej Italii, gdzie słońce i winogrona współtworzą ludzki temperament. Zastanawiam się czasem jak Brazylijczycy, czy Latynosi znoszą takie wizerunki św. Wincentego Pallottiego? A może właśnie takie wizerunki schładzają ich gorące temperamenty. Być może, że ja wychowany w klimacie, w którym panuje długa jesień i zima poszukuję bardziej słonecznych przedstawień świętego.

Jednym z rysów duchowości Wincentego Pallottiego było dziecięctwo Boże. On nigdy nie stronił od dzieci. Dobrze znał uzdrawiającą moc kontaktu z dziećmi. Szanował i cenił sobie dzieci, które wzywają dorosłych do życia chwilą obecną. Dzieci chcą, abyśmy byli...

W życiu duchowym św. Wincentego Pallottiego były obecne dwie ikony Maryjne. Pierwsza - to ikona Matki Bożej Miłości, z którą nigdy się nie rozstawał. Zawsze nosił ją przy sobie, tak jakby wziął ją do siebie. Druga - to ikona Matki Bożej Królowej Apostołów.

Ten drugi obraz jako symbol przekazał swojej wspólnocie: księżom, braciom, siostrom, osobom świeckim, z którymi współtworzył Zjednoczenie Apostolstwa Katolickiego.
Ten układ ikon Maryjnych w życiu osobistym i apostolskiej działalności św. Wincentego wydaje się być nieprzypadkowy. Odsłania jego głęboką intuicję egzystencjalną i duchową.
W swoim życiu i duchowości odkrył on archetyp kobiety, matki, jej rolę egzystencjalną i duchową. Pójdźmy w tych rozważaniach za intuicją Pallottiego i prześledźmy wagę i rolę matki, tej ziemskiej i tej niebieskiej, w naszym chrześcijańskim życiu.
Historyczne życie każdego z nas rozpoczyna się od relacji. Na początku była relacja. Każdy człowiek rozpoczyna ziemskie życie od symbiotycznej relacji z matką.

Kim była i jaka była matka Wincentego Pallottiego? Biografowie Pallottiego przekazali o niej wiele informacji. Magdalena Rossi – Pallotti była rzymianką. Na jej pośmiertnym ...