Redakcja

Życie Mamy księży Jana i Krzysztofa Sopickich było prawdziwym przykładem głębokiego życia chrześcijańskiego, dochodzącego do powiedzenia swoim syna następuącego zdania: “Synu, jeśli chcesz być księdzem, pójdź tą drogą, jednak bądź dobrym księdzem!”.

Jednym ze sposobów, aby sprostać temu wymganiu...

Rozmowa z Matką dwóch misjonarzy, panią Kazimierą Sopicką (przypomnienie wywiadu z 2000r.)

R. – Jest pani matką dwóch misjonarzy, księży Jana i Krzysztofa. Proszę opowiedzieć Czytelnikom „Horyzontów Misyjnych” o swojej rodzinie.
K.S. – Mieszkam z synem Stanisławem i jego rodziną we Frydrychowicach. W tej samej miejscowości mieszka też córka Zofia. Dwaj synowie są misjonarzami w Brazylii, Jan od niedawna niesie posługę kapłańską w Portugalii. Czwarty syn, Karol, zginął w czasie wyprawy w Himalaje. Zostawił żonę i syna. Wcześniej odeszła 4-letnia Krysia. Mąż, Stanisław, zmarł 22 maja 1974 r. Został sparaliżowany, gdy przerabiał młyn. Nie było łatwo dać sobie radę po śmierci męża. Dzieci były w szkole podstawowej. Musiałam zająć się rodziną, utrzymać dom i gospodarstwo, obrobić trzynaście morgów pola. Dzieci pomagały po lekcjach. Jakoś dawaliśmy sobie radę. Siły dodawała mi wiara...

Kongijskie dzieci wystosowały dramatyczny apel o pokój do wielkich tego świata. Podpisały się pod nim dzieci, które schroniły się w mieście Goma, w regionie Nord Kivu, gdzie doszło w ostatnich dniach do eskalacji przemocy.

Wokół miasta stacjonują rebelianckie odziały Laurenta Nkundy. Mimo zapowiedzi otwarcia korytarzy humanitarnych na objęte walkami tereny nie dociera żadna pomoc. W mieście działa salezjański ośrodek pomocy dzieciom, który objął opieką już 3800 dzieci, do nich należy doliczyć ok. tysiąca dzieci które wraz z matkami schroniły się w mieście w ostatnich dniach. Właśnie dzieci z tego centrum wystosowały apel, w którym piszą, że oddadzą wszystkie skarby Konga za pokój.

„Prosimy, by żołnierze przestali strzelać; by już nie trzeba było uciekać z jednego obozu uchodźców do drugiego, w obawie że pochwycą nas i uczynią dziećmi-żołnierzami. Prosimy o pokój, by...
 

Im bliżej końca roku tym częściej będziemy poddawani presji przeróżnych plebiscytów, losowań i rankingów. Wybierani będą: najlepszy, najbogatszy, największy, najpiękniejsza… naj…
I chyba dobrze, że te wątpliwej jakości emocje wynikające ze wspomnianych wyborów nas praktycznie ominą. Z prostej przyczyny. Nasz zwycięzca w najbardziej prestiżowym rankingu został już ogłoszony przez Ojca Świętego Benedykta XVI dnia 28 czerwca 2007 roku. Człowiekiem Roku jest św. Paweł z Tarsu.

Postać która fascynuje ludzi od dwudziestu wieków. Kim był? Dlaczego przez wieki budzi zachwyt i kontrowersje? Dlaczego od chwili, w której pojawił się na arenie dziejów, on sam i to co głosił, wywołuje spory?

Jego życie można porównać do gigantycznego maratonu. Pokonał prawie 16 tysięcy kilometrów. A musimy pamiętać, że nie dysponował takimi środkami transportu jak my. Pędził, aby zdobyć świat dla Chrystusa, bo – jak pisał – „sam zostałem zdobyty przez Chrystusa”. Z prześladowcy Kościoła stał się największym misjonarzem, Apostołem Narodów.

Dzisiejsi specjaliści od reklamy i marketingu mogą tylko pomarzyć o jego skuteczności. Dzieło św. Pawła zdumiewa swoim ogromem. „Patrząc po ludzku, bez Pawła nie byłoby Kościoła powszechnego, nie byłoby chrześcijańskiej Europy” – pisał kard. Joachim Meissner.
Sukces apostolatu Pawła z Tarsu, jak zauważył Benedykt XVI, „opierał się przed wszystkim na osobistym zaangażowaniu się w głoszenie Ewangelii z totalnym oddaniem się Chrystusowi; oddaniem, które nie lękało się...