Pozwólcie się objąć miłości Chrystusa i uznajcie Kościół za swój dom. Nikt nie powinien pozostać na zewnątrz, jako że od dnia Zesłania Ducha Świętego Kościół stał się jeden i powszechny.
Benedykt XVI

W naszym Centrum Nuestra Senhora Auxiliadora z zup wydawanych przez kuchnię prowadzoną przez Pastoral da Crianca (Duszpasterstwo Dziecka) korzysta spora grupa dzieci.

Możliwość pomocy z naszej strony zależy od tego, co otrzymamy od ludzi. Nasza parafia jest bardzo biedna, toteż mniejsze są możliwości wzajemnej pomocy.

 Ze słowami wdzięczności przedstawiam Wam, Drodzy Czytelnicy, rysunki naszych dzieci, stanowiące ich podziękowanie za to, że dzięki Waszej pomocy mogą otrzymywać zupy.

My wszyscy tutaj pamiętamy o Was w modlitwie. Sądzę, że z pomocą Państwa modlitwy i gestów dobrej woli wiele będziemy w stanie dokonać.

Pozdrawiam wszystkich Współpracowników Misyjnych i Czytelników „Horyzontów”

Ks. Jan Sopicki SAC, Amazonia

Słowo boiken oznacza bardzo „nieprzyjemną” trawę – gdy się po niej idzie boso, rani stopy, nogi, nawet zostawia kawałki igieł pod skórą, które mogą potem powodować ropienie. Stąd wywodzi się nazwa stacji.

Miejsce, gdzie powstała było terenem walk plemiennych. Nikt się tam nie osiedlał. W takich miejscach powstawało wiele stacji misyjnych.

Stacja w Boiken leży nad brzegiem oceanu, naprzeciw wysp Kairiru i Mushu, gdzie mogę „oglądać” innych współbraci. Jest tu ok. 1 km plaży.

Wszystko zaczęło się około 100 lat temu….

Na terenie północnej części PNG katoliccy misjonarze zaczęli działać w latach 90. dziewiętnastego wieku. Osiedlili się na jednej z wysp – Tumleo – należących do tego kraju. Po kilku latach, traktując Tumleo jako bazę, zaczęli rozglądać się za miejscem, gdzie mogliby rozszerzyć swoją działalność. Wybrali maleńką wyspę u wybrzeży Boiken – Yuo, gdzie przybyli 14 stycznia 1908 r. Zostało tam 2 misjonarzy. Zajęli się troszkę ludźmi, ale przede wszystkim tym, by najpierw ich pozyskać. Żyło tam wtedy dużo ludzi, nie tak...

Od kilku dni jestem w Meksyku, w niedużej miejscowości Tenango del Aire położonej wśród gór i dwóch wulkanów. Przybyłem tu, aby dołączyć do moich dwóch współbraci posługujących w tutejszej parafii i sanktuarium Miłosierdzia Bożego.

Kiedy zastanawiałem się nad niniejszym artykułem przyszła mi do głowy myśl, aby się podzielić refleksją na temat Miłosierdzia Bożego i jego wpływu na moje życie i powołanie misjonarskie.

Wszystko zaczęło się, kiedy byłem małym chłopcem i należałem do grupy ministrantów w mojej rodzinnej parafii Matki Bożej Różańcowej w Halembie. Tradycją były coroczne rekolekcje ministranckie, na które wyjeżdżaliśmy do Doliny Miłosierdzia w Częstochowie. Wtedy jeszcze nie śmiałem przypuszczać, że w przyszłości moje życie ściśle zwiąże się z tym miejscem, kultem Miłosierdzia Bożego oraz rodziną pallotyńską.

Po latach znów...