Drodzy bracia i siostry, chciałbym dziś zapoczątkować nowy cykl katechez, poświęcony wielkiemu apostołowi świętemu Pawłowi. Jak wiecie, został mu poświęcony rok, który trwa od uroczystości liturgicznej świętych Piotra i Pawła 29 czerwca 2008 do tego samego święta w roku 2009.

Apostoł Paweł, postać wybitna i niemal niedościgła, a jednak pobudzająca do działania, jawi się nam jako wzór całkowitego oddania Panu i Jego Kościołowi, a także wielkiego otwarcia na ludzkość i na jej kultury. Słusznie więc zajmuje on szczególne miejsce nie tylko w naszej czci, ale też w wysiłku zrozumienia tego, co ma on do powiedzenia także nam, chrześcijanom dnia dzisiejszego.
Podczas tego naszego pierwszego spotkania chcemy zatrzymać się nad rozważeniem środowiska, w jakim przyszło mu żyć i działać. Wydaje się, że tego rodzaju temat mógłby nas zaprowadzić daleko od naszych czasów, zważywszy, że musimy cofnąć się do świata sprzed dwóch tysięcy lat. Jest to jednak prawdą tylko pozornie, a w każdym razie tylko częściowo, ponieważ będziemy mogli stwierdzić, że pod wieloma względami dzisiejszy kontekst społeczno-kulturowy nie bardzo odbiega od ówczesnego.

Pierwszorzędnym i podstawowym czynnikiem, o którym należy pamiętać, jest związek między środowiskiem, w jakim urodził się i wzrastał Paweł, a kontekstem globalnym, w jakim potem działał. Pochodził on z dokładnie określonej i umiejscowionej kultury, niewątpliwie mniejszościowej, jaką była kultura narodu Izraela i jego tradycji. W świecie starożytnym, a zwłaszcza w imperium rzymskim, jak mówią nam specjaliści z tej dziedziny, Żydzi musieli stanowić około 10% ogółu ludności; ale tu, w Rzymie, ich liczba w połowie I wieku była proporcjonalnie jeszcze mniejsza, sięgając co najwyżej 3% mieszkańców miasta. Ich wierzenia i styl życia, jak to bywa i dzisiaj, wyróżniały ich zdecydowanie na tle środowiska. Mogło to mieć dwa skutki: albo pośmiewisko, które mogło prowadzić do nietolerancji, albo podziw, który wyrażał się w różnych formach sympatii, jak w przypadku „bogobojnych” czy „prozelitów”, to znaczy pogan, którzy garnęli się do Synagogi i podzielali wiarę w Boga Izraela.

Jako konkretne przykłady owej dwojakiej postawy możemy przytoczyć, z jednej strony, jadowitą ocenę...

Radość i wesele ducha powinny się objawiać w skromnym spojrzeniu, w wykonywaniu obowiązków. Nie mając radosnego usposobienia i wesela ducha, mało osób pociągniemy za Chrystusem. Pochmurne usposobienie wielu zniechęca do naśladowania Jezusa.

Nauczając innych, zacznijcie od modlitwy i starajcie się o wydanie tego owocu, jaki pragnęlibyście widzieć w nauczanych. Niech we wszystkich króluje Miłość.

Należy służyć swą pracą bez chęci rozkazywania. Nawet sam zwierzchnik, wydając współpracownikom zlecenia, niech czyni to tak, jakby prosił o przysługę.

Użycz mi, o Panie, daru nieustannej modlitwy, dobrego wykorzystania czasu, odnoszenia zwycięstwa nad pokusami, a także daru zrozumienia, abym mógł dokonywać dla Ciebie, Boże, wielkich rzeczy. ...

Metropolita Meksyku przywitał obecnych, podkreślając że Ojciec Święty Benedykt XVI uczestniczy w tej celebracji za pomocą łączy satelitarnych. W sposób szczególny przywitał reprezentantów rodzin z 98 krajów, które wysłały swoje delegacje na to spotkanie.

Pierwsze czytanie z Księgi Przysłów, o szacunku w rodzinie, odczytane zostało w języku angielskim. Psalm responsoryjny odśpiewano po hiszpańsku. Drugie czytanie z Listu św. Pawła do Kolosan 3, 12 – 21 oraz Ewangelię według św. Łukasza 2, 41 – 52 odczytano po hiszpańsku.
Homilię wygłosił kardynał Tarcisio Bertone, legat papieski. Zapewnił o papieskiej łączności ze wszystkimi zebranymi oraz zapowiedział, że...