Panie Jezu. Ty powiedziałeś swoim uczniom: „Jeśli ktoś chce niech się zaprze samego siebie, niech weźmie swój krzyż na każdy dzień i mnie naśladuje". Pragniemy dzisiaj odpowiedzieć na Twoje zaproszenie.

Bierzemy krzyż naszej choroby, naszej ciężkiej pracy, naszych codziennych trudów, zmęczenia i wszystkiego, co każdego dnia przynosi nam życie. Chcemy cierpliwie wziąć ten krzyż na swoje ramiona i razem z Tobą kroczyć tą drogą krzyżową. Ty jeden najlepiej pokazujesz, co to znaczy złożyć ofiarę ze swego życia. Powodowany nieskończoną miłością oddajesz nam siebie, abyśmy mogli osiągnąć życie wieczne.
Rozważając tę przeogromną miłość, św. Wincenty Pallotti pisał: „O nieskończone Miłosierdzie moje! Daruj, że ośmielę się powiedzieć, iż oszalałeś z miłości...

W naszej małej wspólnocie w Novo Airao młodzież potraktowała poważnie to zaproszenie i zorganizowała popołudnie refleksji o bezpieczeństwie publicznym. Aby nie poprzestać tylko na teorii, do rozmowy zostali zaproszenie przedstawiciele władz gminnych odpowiedzialnych za bezpieczeństwo mieszkańców. Wśród zaproszonych gości znaleźli się prefekt miasta, radcy, prokurator, szef miejscowej policji.
Jako że wszyscy mieszkańcy Novo Airao zostali zaproszeni do uczestnictwa w spotkaniu zostało ono zorganizowane na szkolnym boisku.

Rozpoczynając spotkanie młodzież przedstawiła temat Kampanii Braterstwa i zaprosiła wszystkich do wspólnego odmówienia modlitwy za tegoroczną Kampanię i jej skuteczność. Została przedstawiona rzeczywistość gminy pod kątem wspólnego bezpieczeństwa.
Podczas rozmowy wszyscy szukali rozwiązań mających na celu odpowiedź na pytanie: Co zrobić, aby nasza mała wspólnota była bezpieczniejsza?
Wśród odpowiedzi pojawił się apel o umocnienie rodziny. Gdzie rodzina....

Na zauważenie zasługują też spotkania, odbywające się w pierwszą i trzecia sobotę każdego miesiąca, podczas których poruszane są tematy dotyczące grupy i interesujące młodzież. W ciągu roku grupa organizuje różne imprezy, takie jak: Spotkanie z Bogiem i festiwal tańca, które mają na celu integrację ze wspólnotą parafialną i innymi grupami młodzieżowymi.

W kalendarz aktywności grupy wpisane są również rekolekcje karnawałowe, w których mogą uczestniczyć tylko...

Spalone kościoły, pomordowani księża i świeccy, gwałcone siostry zakonne, wypędzeni z domów chrześcijanie... Taki obraz wydaje się nam bardzo daleki, wręcz nierealny. A jednak są na świecie miejsca, gdzie tak dzieje się naprawdę...

Jeden z nieżyjących już „wielkich tego świata”, cynicznie kiedyś stwierdził – „śmierć jednej osoby jest wielką tragedią, lecz śmierć tysięcy to tylko fakt statystyczny”.
A zatem, gdy rocznie na świecie ginie 170 tys. wyznawców Jezusa, zaś 200-350 milionów podda- wanych jest rozmaitym represjom, ma to być tylko rubryka w statystyce?
Przecież za prostymi cyframi kryje się dramat konkretnego człowieka, o czym możemy się przekonać, czytając wstrząsające świadectwo siostry Rafały. Wydawać by się mogło, że jej opowiadanie to tylko koszmarna przeszłość, która już nigdy nie wróci, przynajmniej tam. Nic bardziej mylnego.

Pozwolę sobie przytoczyć fragment listu, jaki napisał kilka dni temu jeden z moich Współbraci, Jean de Dieu Kasareka, pochodzący z Rutshuru w Kongu Demokratycznym:

Cała moja rodzina znajduje się w rejonie objętym konfliktem. Mój ojciec razem z siostrzeńcem mieszkają sami w niewielkiej miejscowości. Mama z resztą rodzeństwa przebywa w obozie dla uchodźców siedem kilometrów od domu rodzinnego. Tato nie był w stanie znieść warunków panujących w obozie. Straciliśmy dwudziestoczteroletniego syna mojego starszego brata. Podczas ostatnich wydarzeń zaginął bez śladu. Nie wiemy nawet, czy żyje. Wielu młodych ludzi ucieka z domów, ponieważ żołnierze NKUNDA, którzy kontrolują rejon Rutshuru porywają ich i wcielają przymusem do swego wojska i zmuszają do walki…

Moja rodzina, razem z wieloma innymi doświadczana jest...