Tradycyjnie 21 kwietnia, w dzień urodzin św. Wincentego Pallottiego - założyciela Zjednoczenia Apostolstwa Katolickiego odbyło się V Spotkanie Regionalne ZAK Regii Matki Bożej Miłosierdzia - tym razem w parafii Matki Bożej Żeglarzy w Rio de Janeiro.

Temat przewodni Spotkania brzmiał: „ZAK – codzienne przeżywanie Wieczernika”. Udział wzięli członkowie ZAK z różnych parafii w Rio de Janeiro (Św. Rocha, Miłosierdzia Bożego, Św. Elżbiety Portugalskiej, Matki Bożej Żeglarzy), Niteroi (Św. Sebastiana, Matki Bożej Fatimskiej), Itaperuny (Św. Benedykta, Matki Bożej Różańcowej z Fatimy, Św. Rocha) oraz Siostry Pallotynki, nowicjusze, klerycy, Księża Pallotyni.

Spotkanie rozpoczęło się w iście braterskiej atmosferze, a to za sprawa proboszcza miejsca, ks. Jacka Wójcika SAC, który powitał wszystkich skromnym śniadaniem, a następnie poprowadził modlitwę rozpoczynającą Spotkanie. Pierwszy poruszony temat: „Doświadczenie i przeżycie Wieczernika”, ilustrowany...

„Ja pragnę, aby było Miłosierdzia święto. Chcę, aby ten obraz, który wymalujesz pędzlem, był uroczyście poświecony w pierwszą niedzielę po Wielkanocy; ta niedziela ma być świętem Miłosierdzia” (Dz. 49).

Święto Miłosierdzia Bożego zostało ustanowione w 2000 r. Przez Jana Pawła II i od tego czasu jest uroczyście obchodzone w całym katolickim świecie.

Podobnie jest też w Brazylii, gdzie nie tylko wierni z ogromna ufnością zbliżają się do źródła Bożego Miłosierdzia. W wielu kościołach - zgodnie z zapiskami z „Dzienniczka” siostry Faustyny - w Wielki Piątek rozpoczęła się nowenna przed Świętem Miłosierdzia.

W naszym pallotyńskim sanktuarium w Rio de Janeiro święto to ma szczególny wymiar. Jak co roku na obchody przybyli pielgrzymi z całego Rio de Janeiro oraz okolicznych miejscowości.

Eucharystii o godzinie 15.00 przewodniczył obecny rektor Pallotyńskiego Wyższego Seminarium Duchownego, ks. Francisco Marques Filho SAC, a koncelebrował ks. Adam Kowalik SAC.
Ks. Francisco przypomniał licznie zebranym wiernym historię święta oraz ukazał...

Kiedy czytamy Pismo Święte zauważamy, że Bóg objawia się jako miłosierny. Całe dzieje Starego Przymierza ukazują lud, który – mimo iż odchodzi od Boga, zdradza go, grzeszy – doświadcza troski Boga, pochylającego się nad nim i okazującego mu miłosierdzie.

W mowach proroków i w psalmach Miłosierdzie Boże jest wyrazem potęgi miłości, która jest większa niż grzech, niż największa nawet niewierność ludu. Kiedy w momencie objawienia na Synaju lud uczynił sobie złotego cielca, Bóg nie zapałał gniewem wobec bałwochwalców, lecz przedstawił się Mojżeszowi jako „Bóg miłosierny, litościwy, cierpliwy, bogaty w łaskę i wierność” (Wj 34, 6).

Jednak szczytem objawienia Miłosierdzia Bożego jest misterium paschalne, czyli męka, śmierć i zmartwychwstanie Chrystusa. Człowiek przytłoczony cierpieniem, a często własnym grzechem i jego niszczącymi konsekwencjami skłonny jest myśleć, że jest igraszką w rękach Boga, tymczasem Bóg dla ocalenia człowieka nie zawahał się wydać swojego Syna, aby przez Krzyż dokonał zbawienia.

W całych dziejach zbawienia „Krzyż stanowi najgłębsze pochylenie się Boga nad człowiekiem, nad tym, co człowiek – zwłaszcza w chwilach trudnych i bolesnych – nazywa swoim losem” (Dives in Misericordia, 6). I ten fakt jest jedną z podstawowych zasad naszej wiary.

To właśnie miłosierdzie pozwala nam żyć wśród społeczeństwa, istnieć, rozwijać się, pogłębiać swoją wiarę. Miłosierdzie podnosi wartość człowieka. Czyni...

Pół żartem pół serio można zadać sobie takie pytanie, a to dlatego, że w PNG jest chyba największa liczba języków tubylczych na świecie, którymi posługują się ludzie w jednym kraju.

Według dyrektora Instytutu Kultury Malezyjskiej (ostatnie badania) w Papui jest 847 języków tubylczych (miejscowych). Niekiedy jeden język jest instrumentem komunikacji tylko dla jednej lub kilku wiosek.

Przykładem może być parafia w Burui, gdzie pracowałem w latach 1992-96. Do tej, stosunkowo małej, parafii należą tylko cztery wioski i każda z nich ma swój własny język, gdyż parafia Burui znajduje się na styku trzech większych terytoriów (Gawi, Wasara, Ambunti).

Na szczęście, obecnie większość ludzi w dorzeczu rzeki Sepik (północna część PNG) posługuje się językiem pidgin, co ułatwia komunikowanie się i pracę misyjną.
Dzisiaj ludzie w buszu posługują się zazwyczaj dwoma językami, swoim lokalnym oraz językiem pidgin. Bardziej wykształceni mówią też po angielsku.

W niektórych wioskach języki lokalne powoli zanikają, z powodu migracji ludności do miast albo po prostu dlatego, że rodzice nie rozmawiają z dziećmi w ich języku lokalnym.

Wielość języków jest wielką „ciekawostką” i tajemnicą dla badaczy kultury i antropologów. Można zastanawiać się, jak to się stało, że na jednej wyspie...